Column

Paul Verhoevens Elle is mij te postmodern

Tot op welke leeftijd mag je bepaalde cultuuruitingen ontwijken omdat je ze 'te eng' vindt? Wanneer moet je excuses gaan verzinnen om bepaalde films niet te hoeven zien en bepaalde boeken niet te lezen omdat je er bang van wordt - moet je redenen gaan bedenken als: 'Mwah nee, dat is mij te postmodern', of: 'Ik ken zijn werk nu wel'?

Isabelle Huppert in Elle. Beeld
Isabelle Huppert in Elle.Beeld

Ik heb het natuurlijk over die ene film en dat ene boek die nu aan hun opkomst bezig zijn, twee duistere verhalen waar het algemene publiek, nu het net een beetje zomer wordt, blijkbaar hevige behoefte aan heeft. Elle, de nieuwe film van Paul Verhoeven en A Little Life, van Hanya Yanagihara, genomineerd voor de Man Booker Prize. Misleidend getitelde werken, mag ik wel zeggen, want bij Elle denk je aan een fris modeblad en bij A Little Life aan kabouters.

Niets is minder waar.

Kijken we even naar het duizelingwekkende plot van Elle, van Wikipedia getrokken: 'Michelle is de CEO van een bedrijf dat videogames ontwikkelt. Op een dag wordt ze thuis aangerand maar ze blijft gewoon met de dezelfde ijzige onverschilligheid met haar leven doorgaan. Ze heeft een aantal familiecrisissen te bedwingen, zoals een 75-jarige moeder die nog handelt als een stoeipoes, een vader die wegens massamoord opgesloten zit, een verwende zoon, een ex-echtgenoot en een minnaar. Het blijkt dat haar aanrander nog niet klaar is met haar en haar begint te stalken.'

Om een klassiek citaat uit een andere film van Paul Verhoeven te gebruiken: 'Houdt het dan nooit op?'

En dan dat Little Life, dat wordt aangeprezen als 'the toughest book you may ever read'. Mmm, nou... Zin in, denk je dan. Het blijkt te gaan over kindermisbruik. 736 pagina's kindermisbruik. Het loopt als een tierelier in Engeland en Amerika en ik ken iemand die al halverwege het boek is, op pagina 386 van het kindermisbruik, dus ik zal het ongetwijfeld binnenkort aangeraden krijgen, maar ik kan dat toch niet? En: wie eigenlijk wel? Wie heeft er zin om 736 pagina's te lezen over kindermisbruik en - dat was ik vergeten te melden in de samenvatting - de aanpalende automutilatie? Of in de bioscoop toe te kijken hoe een vrouw aangerand wordt, gestalkt, en dat haar vader dan ook nog - je kunt het treffen - niet eens een gewone huis-tuin-en-keukenmoordenaar is maar massamoordenaar?

Nou, ik niet. Ik hoef heus niet alleen maar naar Love & Friendship deze zomer, ik wil ook best iets met een vlaag van duisternis tot me nemen, maar sommige verhalen kan ik niet aan. Dat is ook de reden dat ik Funny Games - ook zo'n misleidende titel - nog steeds niet heb gezien, hoewel er elke paar jaar iemand voorbijkomt die zegt: 'Heb jij Funny Games gezien? Dat is echt een hele goeie film!'

Ja, weet ik.

Mij te postmodern.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden