Column Sheila Sitalsing

Paul Polman, de man die bijna 2 miljard euro uit de schatkist grabbelde om een belasting af te schaffen die hem niet zinde

‘Word zichtbaar’, maande Mark Rutte onlangs de top van het Nederlandse bedrijfsleven. ‘Ga bij Pauw zitten of bij De Wereld Draait Door of bij Hart van Nederland, maar ga praten.’ Ze waren net bij hem op visite geweest in het Catshuis in geblindeerde busjes, de president-commissarissen van een hoop AEX-bedrijven en daar was kennelijk het wederzijdse onbegrip tussen de boardroom en de straat ter sprake gekomen.

Want de mensen zaniken over alles tegenwoordig: over je prestatiebeloning, en over je fiscale optimalisatie, en over je sms’jes met de premier, en over je schikkingen met justitie, en over het feit dat er voor het grotere doel soms een ijsbeertje moet sneuvelen.

Ga die dingen dan ook uitleggen, adviseerde Rutte wereldwijs. Want vroeger, in een tijd die weinigen zich goed kunnen herinneren maar waarvan velen aannemen dat alles toen beter was, had je bedrijfsdirecteuren die alom geliefd waren en die veel in de publiciteit waren. (Althans zo denken we nu dat het toen was, maar het zou ook kunnen dat de pers toen servieler was en de mensen sneller tevreden waren.)

Of we het aan Ruttes oproep hebben te danken, weet ik niet, maar afgelopen weekend stond Paul Polman groot met een interview in het AD. Paul Polman, de man die Unilevers hoofdkantoor in Nederland had willen concentreren maar door zijn Britse aandeelhouders wreed werd teruggefloten omdat ze het een bezopen plan vonden. De man die bijkans in zijn eentje voor elkaar kreeg dat het kabinet knipmessend bijna 2 miljard euro uit de schatkist grabbelde om een belasting af te schaffen die Polman niet zinde. De man die vervolgens de premier voor schut zette omdat hij het cadeautje terug moest geven. Zo werd Polman van heilig verklaarde duurzaamheidsgoeroe een gewone topman die heeft geblunderd omdat hij zijn eigen aandeelhouders niet verstaat.

Zo ziet Polman het zelf niet, werd alras duidelijk uit het hallucinante gesprek met het AD. Polman blijkt geen hoge pet op te hebben van de journalistiek. Wanneer de AD-interviewers hem vragen of het klopt dat hij Rutte per sms heeft gemeld dat Unilever afziet van één hoofdkantoor in Rotterdam, volgt een cabareteske uitwisseling. Polman: ‘Dus jij denkt dat er een sms’je was. Omdat tien kranten het schrijven, geloven mensen het. Dit is Trump. Zo is de democratie op dit moment.’ Interviewers: ‘Onze vraag is: was er een sms’je?’ Polman: ‘Om zes uur heb ik ge-sms’t: Mark ben je wakker want ik wil met je praten.’

Dat er in een parlementaire democratie oppositie bestaat, vindt Polman ook irritant. ‘Als je een oppositiepartij hebt die zegt ‘wij gaan het meteen terugdraaien wanneer wij aan de macht komen’ en je weet dat regeringen in twee seconden kunnen omslaan. Dat helpt niet mee. Ik hoef dat niet uit te leggen. Waarom moet ik dat uitleggen?’

Dat belasting betalen erbij hoort, vindt hij logisch. Maar dan wil Polman wel graag inspraak in wat voor soort belastingen: ‘Dividendbelasting is gewoon niet de juiste belasting.’

Je ziet het wel vaker bij mensen die bewierookt worden, gesprekspartner zijn van de paus, van ‘Mark’ altijd ‘na twee minuten’ een reactie krijgen, weinig slechte pers krijgen: bij tegengas gaan ze slaan. Dan stellen journalisten ‘niet de juiste vraag’ en krijgen mensen die vraagtekens zetten bij zijn inbraak in het regeerakkoord: ‘Ik denk dat jij in een te klein land woont en te klein denkt.’

Ik denk dat dit niet is wat Rutte bedoelde met zijn advies.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden