VerslaggeverscolumnMarjon Bolwijn

Parween (21) was seksslaaf in het kalifaat en vreest de terugkeer van IS-strijders naar Nederland

Yezidi’s in Nederland vrezen de zachte hand van Nederland bij terugkeer IS-strijders

Nederlandse IS-strijders en -vrouwen terughalen naar Nederland, Parween gruwelt bij het idee. De jonge yezidi-vrouw was 15 jaar toen ze vijf jaar geleden werd ontvoerd door de islamitische terreurbeweging IS en als seksslaaf maandenlang werd opgesloten, verkracht en mishandeld.

Ik zoek Parween op in de woning die ze deelt met haar oom en een paar neven en nichten, die ook asiel hebben gekregen in Nederland. Ik wil weten hoe yezidi’s de discussie over het al of niet terughalen van ‘Syriëgangers’ ervaren. Zij zijn immers de grootste slachtoffers van de IS-terreur. Duizenden yezidi’s, een religieuze minderheid in Iraks Koerdistan, zijn koelbloedig vermoord. Naar schatting zevenduizend meisjes en jonge vrouwen zijn ontvoerd en verkocht als seksslaaf. Parween was daar één van.

Yezidi ParweenBeeld Marjon Bolwijn

De nachtmerrie die bij haar nog elke nacht in flitsbeelden terugkeert, begon op 3 augustus 2014. IS-strijders vielen wild om zich heen schietend de stad Sinjar en dorpen rondom binnen. Beelden van yezidi’s die op de vlucht waren geslagen en dagenlang vast zaten op de berg Sinjar gingen de wereld rond. Evenals foto’s van bijeengedreven meisjes in kleurrijke jurken, op een marktplein in de door IS ingenomen stad Mosul. Daar werden ze als seksslavinnen verhandeld. Een Saoediër kocht Parween. Met nog zes meisjes werd ze opgesloten en dagelijks geslagen en verkracht.

Parween, gekleed in een zwarte broek en trui, weet zich op de bank in de huiskamer omringd door vijf jonge eveneens in zwart gehulde yezidi-vrouwen. Vrolijk gekleurde kleding die yezidi’s eigen is, kunnen ze niet meer dragen. Dalal Ghanim, studente farmacie en zes jaar in Nederland, tolkt want Parween moet de Nederlandse taal nog onder de knie krijgen.

Ze schrikt als ik haar vertel dat er in Nederland een discussie woedt over het terughalen van Nederlandse IS-strijders en IS-vrouwen met hun kinderen. De regering is tegen en wil dat ze in Irak worden berecht. Maar het OM dringt er op aan ze terug te halen en hier te vervolgen. Er liggen 29 strafdossiers klaar, zo berichtte NRC donderdag. Parweens verdrietige gelaatsuitdrukking verstrakt als ze ook nog hoort van het kort geding volgende week van 23 Nederlandse IS-vrouwen die met hun 55 kinderen vast zitten in kampen in Noord-Syrië. Ze eisen van de Nederlandse staat hen op te halen. Hun advocaten spreken van een ‘zorgplicht’. Dat laatste woord krijg ik amper over mijn lippen, recht in de grote bruine ogen kijkend van deze getraumatiseerde, mooie jonge vrouw.

Tatoeage op haar armBeeld Marjon Bolwijn

Parween kan geen medelijden hebben met de IS-vrouwen. ‘Ze zijn medeverantwoordelijk voor alle gruweldaden van IS want ze zijn vrijwillig, wetende van onthoofdingen, genocide en seksslavernij naar het kalifaat gereisd. Ze hebben zelf ook yezidi’s mishandeld, zoals mijn zusje.’ Alle IS’ers verdienen wat haar betreft de zwaarst denkbare straf en die kans lijkt haar klein in het ‘milde’ Nederland. Dalal en vier andere yezidi-vrouwen, vallen haar bij.

Ze vindt het een ‘heel eng’ idee om in het land waar ze een veilige haven heeft gevonden, over een tijdje IS-strijders en IS-vrouwen tegen het lijf te kunnen lopen. De dag dat ze met haar ouders, twee broers en zusje, door IS-strijders werd ontvoerd ‘stopte mijn leven,’ zegt ze. Sindsdien leeft ze gescheiden van het ooit zo hechte gezin. Van haar ouders en oudste broer heeft ze nooit meer iets vernomen. Haar jongste broer en zusje verblijven in een vluchtelingenkamp in Irak.

Parween pakt haar telefoon. Ze laat een foto zien van een in elkaar gedoken, bleek en angstig kijkend meisje gehuld in een zwarte chador. Haar 10-jarige zusje als seksslavin. Het is yezidi’s gelukt haar voor 15 duizend euro vrij te kopen. Zelf wist Parween na 4,5 maand te ontsnappen. Op een koude regenachtige nacht in december stelde ze zichzelf voor de keuze: zelfmoord of vluchten. Uitgeput liep ze met haar laatste krachten door de eindeloze straten van Sinjar, richting de bergen, waar ze zeven uur later aankwam.

Met DalalBeeld Marjon Bolwijn

Tijdens haar relaas dwaalt mijn blik regelmatig af naar haar linker onderarm, waarop in grote letters haar naam staat getatoeëerd, met één ontbrekende e. Dat heeft ze zelf gedaan, in gevangenschap. Mocht ze het kalifaat niet overleven, dan zouden nabestaanden haar kunnen identificeren.

 Ik voel plaatsvervangende schaamte dat de Nederlandse overheid heeft geprobeerd Parweens komst naar Nederland te ontmoedigen. Debatcentrum De Balie had haar twee jaar geleden uitgenodigd, maar de visumaanvraag werd getraineerd en er werd een boete van 50 duizend euro in het vooruitzicht gesteld mocht ze om asiel vragen. Ze ging weer naar Irak, en keerde later op uitnodiging terug. Boetes zijn uitgebleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden