Tv-recensie Frank Heinen

Overal op tv doken deze week devote religieuzen op. De een ging op Facebook, de ander op soefiweekend

In Simpelveld zijn de dingen nog zoals ze waren. De dokter en de notaris zijn geziene figuren en de koster neemt de mis op met een Heel Oude bandrecorder.

Soms verandert er wel iets. De pastoor zit sinds kort op Facebook.

Maandag liet Andere Tijden in een fijne special over pastoor René Pisters zien hoe de ontkerkelijking voortschrijdt, ook in delen van Nederland waar de Heer tot in de eeuwigheid de publieksprijzen in de wacht leek te zullen slepen.

Deze week waren de devote religieuzen plots overal. Je hoefde je tv maar aan te zetten, of ze waren erop. Zo ging in Nieuwsuur Jan Eikelboom op zoek naar de achtergrond bij het nieuwtje dat gelovigen nu in Nederland voor het eerst in de minderheid zijn.

Eikelboom bezocht onder meer de snelst groeiende kerk van het land (in Veenendaal), de redactie van het Nederlands Dagblad en een van de talloze migrantenkerken waar elke zondag wordt gepreekt, overal te lande. Harry Smeets, bisschop van Roermond, sprak over hoe het toch zo kwam dat de kerkbanken op zondag steeds meer lege plekken vertoonden.

Eikelboom: ‘U blijft erin geloven?’

Op de biblebelt waren ze de wanhoop nabij. In de vrouwenkring vroeg men zich af hoelang de hemelchef nog geduld zou hebben met Nederland, een land vol ‘mensen die moedwillig de Here niet willen dienen’.

Het diepe, nauwelijks voorstelbare onbegrip dat uit die woorden opsteeg, deed me denken aan Mohamed, uit de nieuwe NTR-serie Moslims zoals wij (dagelijks op NPO 2), waarin moslims met uiteenlopende levensopvattingen worden samengebracht. Mohamed (‘Noem me salafist, noem me fundamentalist’) is een jongen van Somalische komaf die sinds zijn 3de in Nederland woont. In Moslims zoals wij wordt hij geconfronteerd met de lesbische Döne en met Hazjir, die in een bar werkte. Ondanks de kloof tussen de levensopvattingen van al deze mensen die hetzelfde geloof aanhangen, gebeurt er iets moois in Moslims zoals wij. Er wordt gepraat, eindeloos, soms tot gekmakens (voor de deelnemers) en vervelens (voor de kijker) toe. Niet eens om te overtuigen, niet om iets op te dringen, maar om de ander ervan te doordringen dat je iemand anders niet helemaal hoeft te begrijpen om ’m te kunnen waarderen.

Het hoogtepunt van de reliweek volgde donderdagavond. In de bescheiden, prachtige documentaire Mijn broer en ik (VPRO) portretteerde Xena Maria Evers haar broer Falko, die na hun gezamenlijke jeugd in een vooruitstrevend gezin en na zijn jaren als hedonistische surfer plots moslim geworden was. Xena en Falko vertrokken op soefi-weekend naar Duitsland. En terwijl de zus trachtte te voelen wat er in haar broer gevaren was, ging Falko op in een wereld waar zij geen jota van begreep.

Op de terugweg barstte Xena in tranen uit. Falko leek niet te snappen waarom ze zo bedroefd was. Maar de dingen waren niet meer zoals ze ooit waren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden