Column

Over slapende, willoze, woedende en zwevende benen; mijn slechtebenentop-5

Beeld .

Tijdens etappes als die van gisteren zie ik nogal af op de chaise longue. In de benen die voor me liggen bespeur ik angst en weerzin. Dat komt omdat die benen zich de dagen herinneren in Centraal-Frankrijk. Geen lolletje om daar te koersen. Stroef het oppervlak van de wegen, heet de schaduw, somber de dorpen. Het waren reisjes door een schemerzone: geen boven, geen beneden, geen punt op de horizon om naar toe te fietsen. Verdwalen kan prettig zijn, maar niet daar. Of het een lange of korte rit was, een snelle of een langzame; er kwam geen einde aan.

Het is natuurlijk niet zo dat mijn benen met onverwerkte trauma’s zitten. Ik kan me er juist vrolijk over maken dat in elk geval de benen niet aan vergeetachtigheid lijden. Wat een genot was het trouwens om de beentjes van de Zwitserse snotneus Marc Hirschi te zien malen. De lamme reclameslogan van sponsor Sunweb, Creating Memories, kreeg in zijn spieren opeens diepte. Wonderbenen had het joch.

‘Waarom praten wielrenners meestal over hun benen alsof ze uit niets anders bestaan?’, vroeg iemand me laatst. ‘Voetballers, schaatsers of hardlopers hoor je er nooit over.’

Tja, leg dat maar eens uit. Met het vage ‘de rennersziel huist in de benen’ kwam ik er niet.

Ik heb eens een slechtebenentop-5 samengesteld. Op 5 staan de zogenaamde dikke benen. Dit zijn in feite te goed afgevulde, vormloze benen welke tijdens de koers nog kunnen evolueren naar winnaarsbenen. Op 4, de slapende of willoze benen. Dit zijn benen die er een dag geen zin in hebben. Je moet ze ferm toespreken, of straffen met een demarrage. Op 3, de woedende benen. Ze zijn goed aan de dag begonnen, maar ergens zit een lek en dat maakt ze razend. Niet voor rede vatbaar koersen ze op de malaise af. Op 2 heb ik de zwevende benen gezet. Kracht noch souplesse valt erin te bespeuren. Vaak het resultaat van een hongerklop, een lege tank dus. Zwartheid alom. Soms treedt de niet eens onplezierige nevensensatie van gestoordheid op. Met afstand op 1, de fantoombenen. Deze zijn er, en ook weer niet. De worm zit in het hout. Hoog tijd om de bezemwagen op te zoeken, of beter nog, een ambulance. Desalniettemin kunnen fantoombenen een enorm gevoel van bevrijding ervaren.

Over goede benen valt veel minder te zeggen. Goed is goed. De een heeft ze vaker dan de ander. Tussen goede benen en wonderbenen zit overigens maar een heel klein verschil. Misschien zou je nog onderscheid kunnen maken tussen roekeloze en stoïcijnse benen.

Over het beest Bernard Hinault heb ik het hier al eens gehad. Hoe vaak heeft het ego in de benen niet verzucht ‘O, mocht ik maar een paar minuten zijn drijfstangen bezitten om te ervaren wat marmeren almacht is’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden