Opinie Brieven

Ouders op school worden te mondig

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 7 januari.

Mondige ouders in de tv-serie De luizenmoeder. Beeld NPO

Brief van de dag: Onderwijs vraagt om verantwoordelijkheid

Ouders op school worden te mondig, zo lezen we regelmatig in de media. Maar lastige ouders zijn niet nieuw. Uit De Nieuwe Zaansche Courant van 27 juni 1886: ‘De ouders mogen het den onderwijzers soms lastig maken, over ’t geheel vormen hunne kinderen de bloem der school en zullen later de kern der maatschappij uitmaken.’

Het wordt ingewikkelder nu ouders steeds meer het belang van hun eigen kind voor ogen hebben en alles maar oplossen voor hun kind. Ouders lijken zich steeds meer als consument van de school op te stellen. Alsof de school een soort Bol.com is. Maar onderwijs vraagt om ouders die zich ook verantwoordelijk voelen voor het welbevinden van andere leerlingen en de ­medewerkers van de school.

Leraren op hun beurt moeten niet zozeer vertrouwen vrágen van ouders, maar ouders vooral vertrouwen géven. Zich niet zomaar van de wijs laten brengen, maar zelfbewust en trots zijn op het vak. Respectvol spreken over ouders, ook als ze er niet bij zijn (zoals in de koffiekamer op school), en afspraken nakomen naar leerlingen en ouders.

Daarom moet elke lerarenopleiding werken aan stevige professionals. Dat gaat verder dan het alleen maar oefenen van gesprekken met mondige ouders.

Peter de Vries, Ermelo

Ontroering

Ontroering is een warme en diepe emotie, die je doet beseffen hoe fijn het is om mens te zijn. Dankjewel Arie Elshout voor de ‘lofzang op ­Europa’ (Magazine, 4 januari).

Paul Groeneveld, Zwolle

Joden in Hongarije

In het geweldige artikel over toekomstvoorspellingen van Maarten Keulemans (Ten eerste, 31 december) ontbrak er eentje: journalisten zullen ook in 2020 nog niet kunnen rekenen. Hij schrijft: ‘In werkelijkheid telt de Joods-Hongaarse gemeenschap vandaag zo’n vierduizend mensen – haast 200 duizend keer minder als er Europeanen zijn.’

Nog afgezien van het feit dat ook Hongaarse Joden Europeanen zijn, is het getal onjuist. In werkelijkheid zijn het er tussen de 80- en 100 duizend volgens het European Jewish Congress.

In een vraaggesprek zei de bekendste Joods-Hongaarse, in 2019 overleden, schrijver György Konrád over zijn kinderen en kleinkinderen: ‘Boedapest telt nu ongeveer 100 duizend Joden, een samenleving met veel interessante mensen. Een sterke gemeenschap waarin ze hun weg vinden.’

Peter Olsthoorn, Noordwijk

Lhbtiq+ (1)

In de ‘Brief van de dag’ van 6 januari meldt Ruud Maltha er niet in te slagen een alternatieve benaming te vinden voor de verzamelnaam lhbtiq+, die hij in zijn COC-voorlichtingswerk hanteert.

Toen ik een halve eeuw geleden ‘uit de kast kwam’, zoals dat toen nog niet heette, was de wereld tamelijk overzichtelijk: je was hetero, homo of bi. Sindsdien is er een enorm lappendeken aan seksuele geaardheden en identiteiten aan de oppervlakte gekomen.

In plaats van op zoek te gaan naar een alternatieve benaming voor seksuele diversiteit, lijkt het mij nuttig eerst te onderzoeken wie eigenlijk zit te wachten op een dergelijk alomvattend etiket, en waarom. Zelf heb ik er geen behoefte aan onder welk etiket dan ook door het leven te gaan.

Leo Mesman, Utrecht

Lhbtiq+ (2)

Ik heb een voorstel voor een verzamelnaam van ‘lhbtiq+’ers. Noem ze ‘netero’. Dat is een samentrekking van non en hetero. Neutraal én makkelijk uit te spreken.

Frans Coolen, Vleuten

Radicale islam

Laat ik Fouad Laroui teleurstellen(O&D, 3 januari). Alle schoonheden en wonderen van de wereld zullen ons niet helpen tegen de radicale islam. Noch zullen zij de ‘echte isla­timitische renaissance’ dichterbij brengen. Ook ‘alle grote geesten’ niet, zeker niet als ze ‘hetzelfde denken’. Noch de kunsten noch de ratio bieden soelaas.

Integendeel. In de loop van de tijd worden vormen van redelijk gezag bevochten, nu eens op een ontspoorde ratio, dan weer op ontketende emoties, soms op beide tegelijk. Zo vestigen en vernieuwen democratische en rechtsstatelijke instellingen en maatschappelijke vrijheden zich. Niet mooi, niet gevoelig, niet ontroerend, niet rationeel. Wel goed, waardig, verdraagzaam en ­verstandig.

Tom Eijsbouts, emeritus hoogleraar Europees recht, Amsterdam

Hij is terug

Hoera: Bert Wagendorp is terug! We mogen weer rekenen op een regelmatige portie pittig commentaar, gepeperd met venijn, verrijkt met humor, ingebed in anekdotes, verzacht met zelfspot en prikkelend tot relativerend nadenken. Een zeer welkome oppepper voor de wakker wordende ochtendlezer!

Mariette Boin, Schagen

Biogas tanken

Een lezenswaardig artikel van Gerard Reijn over vrachtauto’s die op biogas rijden (Economie, 4 januari). Alleen ziet hij problemen die er niet zijn. Hij stelt vast dat de huidige generatie ­biogasvrachtwagens circa 1.500 km met een volle tank kunnen rijden. Dat er in Nederland 27 biogastank­stations zijn en dat Zweden er ‘ook al best veel heeft’. Maar dat Denemarken geen enkel biogastankstation heeft. ‘Dus hoe kom je door Denemarken heen?’.

Nou, heel simpel. Je gooit de tank vol in Nederland en rijdt zonder tankstop via Denemarken naar Zweden. Tot aan de Zweedse grens is dat een rit van circa 750 km. Bij aankomst is de biogastank dus nog bijna halfvol.

Marcel Gosselink, Vierakker

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden