Opinie

'Oproep tot solidariteit van feministen met Mees is juist anti-feministisch'

Oproepen solidair te zijn met Heleen Mees vanwege haar feminisme en het gegeven dat ze vrouw is slaat nergens op, vindt Sarah Sluimer. En het doet de vrouwenzaak op z'n zachtst gezegd geen goed.

Televisieprogramma Vrouw en Paard in 2009, links Heleen Mees.Beeld anp

In het opinieartikel van Vivienne Westerhoud wordt de mediastorm rondom Heleen Mees en de uitblijvende steunbetuigingen van zusters aller landen gezien als een schandalig gebrek aan vrouwelijke solidariteit. Net zoals mannen moeten vrouwen, volgens Westerhoud, door middel van de wetten van het old boys network de gelederen sluiten en Mees beschermen tegen de verlekkerde genietingen rondom haar val.

Mevrouw Westerhoud maakt van een totale privé-aangelegenheid, een treurige zaak en een tot nu toe ook vrij schimmig verhaal, een politieke aangelegenheid én een melodrama.

Daarbij gaat ze er allereerst vanuit dat Heleen Mees voornamelijk bekritiseerd wordt als door de mand gevallen feministe, en niet als eventuele misdadiger. Volgens mij zou Linda de Mol - toch geen feministisch boegbeeld - op zeker zoveel perverse aandacht kunnen rekenen als bleek dat ze regelmatig voor de deur van René Froger postte in haar SUV.

Bovendien schrikt Westerhoud er ook niet voor terug Mees in een paar zinnen ook nog eens tot zieligerd te bombarderen, 'want wat had Willem Buiter haar eigenlijk voor gouden bergen beloofd?'

Anti-feministisch
Wat Westerhoud doet met haar oproep tot solidariteit en het aanvoeren van zelfbedachte verzachtende omstandigheden is niet alleen speculatief en sentimenteel, maar voornamelijk op een gevaarlijke manier anti-feministisch. Ze doet de vrouwenzaak, die juist de laatste tijd nieuw leven ingeblazen lijkt te zijn, geen goed met haar oproep.

Allereerst dient Mees' handelen binnen haar privé-leven gescheiden te worden van haar openbare uitspraken. Alleen al daarom is een eventuele solidariteit van feministen een gotspe. Feministen zouden - juist om de goede zaak te beschermen en zuiver te houden - deze scheiding ten alle tijden aan moeten brengen. De omstandigheden waarin Heleen Mees nu verkeert, doen niets af aan haar eerdere pleiten voor de fulltime werkende vrouw.

Stalking heeft niets te maken met de strijd voor gelijkwaardigheid. Opkomen voor een eventuele misdadiger, simpelweg omdat ze een vrouw is, zou kwalijk en dom zijn.

En zelfs als Mees in de media volledig afgerekend zou worden op basis van haar feministische inborst, wat naar mijn inzien best meevalt, zouden andere vrouwen geen tegenreactie moeten vertonen die het verband tussen Mees' daden en woorden erkent. Een eventuele bescherming van de verdachte op basis van vrouwelijke solidariteit geeft namelijk toe dat deze zaak een vrouwenaangelegenheid betreft. En dat is hoe dan ook niet waar.

Old girls network
Even ridicuul is het ten voorbeeld stellen van het eeuwenoude old boys network waar Westerhoud zo fier over spreekt. Een old girls network oprichten als tegenhanger is geen oplossing. Westerhoud keurt hiermee onethisch gerommel op basis van netwerken en vriendschappelijkheid goed. Als Westerhoud deze zaak zo per se in een feministisch kader wil plaatsen, zou ze ook hier voor gelijkwaardigheid moeten pleiten. Strafbare zaken dienen niet verzacht te worden door de eventuele macht van een patriarchaat of matriarchaat.

Ten tweede schiet Westerhoud zonder omhalen in een oude reflex.
Mees is volgens haar gepiepeld door de lang niet zo onschuldige vreemdganger Buiter, Mees is even eenzaam als de maagd van Orleans in haar laatste momenten op de brandstapel. We moeten haar redden.

Zie hier het melodrama en vooral de zeer onfeministische neiging de vrouw als slachtoffer van de mannenmaatschappij te presenteren.

We hoeven Mees' liefdesleven niet te analyseren. Het is onze zaak niet. We weten te weinig om überhaupt een sluitende uitspraak te kunnen doen over de verhouding tussen Buiter en Mees.

Symbool
Bovendien: een verhouding is een verhouding en staat niet symbool voor de eventuele manier waarop ontrouwe mannen met verliefde vrouwen om gaan. En is al zeker geen sluitende metafoor voor de macht van mannen en de onmacht van vrouwen. Juist door die ongelijkwaardigheid te suggereren bevestigt Westerhoud het eeuwenoude rampzalig verhaal der ongelijke seksen.

Feministen zouden er goed aan doen niet mee te gaan in het ouderwetse discours dat Westerhoud stelt met betrekking tot onvoorwaardelijke solidariteit en slachtofferschap.

Feministen moeten hun eigen koers blijven varen en persoonlijke zaken die in de media opgeblazen worden niet ter meerdere eer en glorie van de goede zaak gebruiken. De kans dat de nieuwe - bescheiden - feministische golf grond vindt, is dan vele malen groter dan wanneer zaken onredelijk en ondoordacht vermengd blijven worden.

Sarah Sluimer (1985) is programmamaker kunst/politiek bij De Balie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden