Column Aaf Brandt Corstius

Oprah was even verdwenen uit ons leven, maar door Leaving Neverland is ze nu beter dan ooit

Omdat ik geobsedeerd ben door de documentaire Leaving Neverland – de afgelopen week begon ik elke zin met een peinzend: ‘Wat ik óók nog over Leaving Neverland zat te denken…’ – beluisterde ik de aflevering die Oprah erover had gemaakt in haar podcast SuperSoul Conversations (deze titel met Oprahstem uitspreken).

Oprah sprak met de twee mannen die Michael Jackson in de film van misbruik betichten. Wat ze bespraken, moet u zelf maar beluisteren; ik raakte er nog meer van overtuigd dat de mannen de waarheid spreken, maar partij kiezen in deze zaak is zoiets als aan een Zwarte Pietendiscussie meedoen, en dat is niet mijn allergrootste hobby.

Het gaat me om Oprah in al haar Oprah-heid. Er waren jaren dat we haar dagelijks tot ons ­namen, of dat ze in ieder geval op zeer frequente basis haar wijsheid, stemgeluid en indrukwekkendheid over ons uitspreidde, maar die tijden zijn voorbij. Als zo’n grootheid uit je verleden dan ineens weer tot je komt via de intimiteit van een omgevingsgeluid eliminerende koptelefoon, dan maakt het indruk.

Want wat is ze toch goed. Ten eerste weet ze alle vragen die je als kijker na de film nog had, te stellen, in rap tempo, zonder dat het ooit aanvoelt als: ‘Hop hop, even doorrrr met dat misbruikverhaal.’

Ten tweede zorgt ze af en toe voor een Oprahmoment. Dan stelt ze geen vraag, maar doet ze gewoon een donderende mededeling in een perfect geformuleerde soundbite die je nooit meer vergeet. ‘One in six!’, zegt Oprah dan ineens heel hard. Eén op de zes, volgens Amerikaans onderzoek het aantal mannen dat is misbruikt. Niet per se een cijfer dat je nog dagenlang door je hoofd wilt laten dreunen, maar als Oprah het zegt, echoot het lang na.

Er is bij Oprah ook altijd tijd voor spirituele lessen, alweer gevat in één zin. Tijdens deze podcast geleerd: ‘Vergeving is geen lijn waar je overheen kunt stappen, maar een lang pad.’

En dan is er de vierde wet van Oprah-heid: ­humor. Best lastig, in een gesprek met twee mannen die zeggen misbruikt te zijn. Maar het lukt haar. Ja, Oprah weet een leuk intermezzo in het interview in te voegen door over de doods- en ­andere bedreigingen te beginnen die de ­mannen en zij na de film en de podcast zullen krijgen.

‘YOU’RE GONNA GET IT’, zegt ze tegen de ene man, ‘AND YOU’RE GONNA GET IT’, tegen de andere, ‘AND IIIIII’M GONNA GET IT’, gulle lach: ‘WE’RE AAALLL GONNA GET IT.’

Het doet denken aan die keer dat Oprah bij ­iedereen in haar publiek een autosleuteltje ­onder de stoel had gelegd, omdat iedereen een auto kreeg. ‘YOU GET A CAR! YOU GET A CAR! YOU ALL GET A CAR!’

God, wat was ze toen goed.

En nu is ze nog beter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.