Column Jean-Pierre Geelen

Oppositie zat, maar geen beslisser wil zijn vingers branden aan vuurwerk

Wanneer ik als kind iets heel graag voor m’n verjaardag wilde, zette ik het op mijn verlanglijstje; en dan maar wekenlang woelen en hopen. Zo werkt dat dus niet, leert ons Erik Akerboom, het buurjongetje dat elke dag aanbelt of je politie-agentje komt spelen.

Wil de jongen een nieuw pistool (een taser, zei hij) voor zijn verjaardag, dan vraagt hij dat niet, hij eist het. Een afschrift schuift hij meteen onder de deur bij de buurtkrant. Het werkt, stiefvader Grapperhaus gaf de dreinende diender dit jaar direct zijn zin, maar vermoeiend is het wel.

Erik is vaak jarig. Deze week schreef hij een brief aan de Tweede Kamer. Die was op wonderlijke wijze op meer plaatsen bezorgd. Dankzij het wakkere postkamerpersoneel van De Telegraaf lazen wij dinsdag wat hij had geschreven. Precies een dag voordat de Kamer over het onderwerp debatteert.

Het onderwerp: de jaarlijkse vuurwerkramp op Oudejaarsavond. Akerboom ziet de donkere wolken al hangen. De noodtoestand wordt er alleen maar complexer op nu op elke straathoek verschillende regels en verboden gelden. De ‘lappendeken aan handhavingsarrangementen’ maakt het zijn mannen (m/v) alleen maar moeilijker.

‘Handhavingsarrangement’, het klinkt als een prijspakkertje uit de advertenties van Kras-Reizen. ‘Laat je verwennen met een knallend handhavingsarrangement!* *Met gratis lappendeken’. Met zijn briefje was Akerboom net op tijd voor vroegboekkorting. Dat is het eerste verdiend.

Eerder dit jaar pleitte hij – per advertentie in het AD – voor een vuurwerkverbod. Er kwam alleen een verbod op de zwaarste categorie, zoals 100.000-knallers. De waterstofbom is nog onderwerp van overleg.

Ondanks zijn verwende gedrag, snap ik Erik. Ik begrijp zijn nood. Oudjaar is allang geen feestje meer. Dat was het al sinds de Germanen boze geesten dachten te verdrijven met vuur en lawaai. Nu is de geest uit de champagnefles. Vuurwerk werd zwaarder, verantwoordelijkheidsbesef nam explosief af. Laatste jaarwisseling: 8.943 incidenten.

Ook nu Erik bodycams en speciale oordoppen heeft gekregen om zijn agenten te behoeden voor de ergste aanslagen, zal de wapenwedloop doorgaan. De jaarlijkse doden en vele honderden gewonden zullen de wilden niet tot bedaren brengen, zij richten hun pijlen onverminderd op agenten, hulpverleners en omstanders. Gewoon, omdat het kan. In zo’n oorlog blus je vuur niet lafjes met een lappendeken, maar met een paardenmiddel: een algeheel verbod (met hooguit een handhavingsarrangement voor trektouwtjes en stinkbommetjes).

Politie, burgemeesters en de Onderzoeksraad voor Veiligheid pleitten daar al voor, veel burgers ook. Oppositie zat, maar geen beslisser wil zijn vingers branden aan vuurwerk. Zoals vorige week ineens élke politicus de grootste vriend van de boze boeren leek, zo durft geen bestuurder de knallende kinkels tegen zich in het harnas te jagen. Het kabinet wil niet tornen aan ‘een traditie’ – het onzinnigste argument om een bezopen toestand te laten bestaan.

Korpschef Erik Akerboom ging het om de veiligheid van zijn personeel. Een rapport over de effecten van vuurwerk op natuur en milieu meldt: ‘De belangrijkste verontreinigende stoffen die ontstaan zijn (ultra)fijn stof en gassen als koolmonoxide, kooldioxide, stikstof- en zwaveldioxide’, plus een hoop schadelijke metaalverbindingen. Zien we daar het zwaar beladen ‘stikstofdioxide’? Vandaag schrijf ik een brandbrief. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden