Column

Opkomst en ondergang van de high-five

Al voor ze konden praten, konden mijn kinderen highfiven, en dat doen ze sindsdien min of meer de hele dag. Dat komt niet doordat het geven van een high five onder kinderen zo geliefd is, maar omdat het heel geliefd is bij volwassenen die dingen met kinderen doen.

Beeld anp

Bij alles wat een kind goed doet, of semi-goed, en soms ook als het iets doet wat niet eens goed of fout kan gaan, zoals weggaan na een verjaardagsfeestje, wordt er uitgebreid gehighfived. Het initiatief wordt altijd genomen door een montere volwassene, die dan tegen mijn zoon roept: 'Hé Benjamin! Even high five!' en klats, daar slaat dat groezelige mollige handje tegen de hand van die volwassene en dan is dat ook weer gedaan.

Het gebeurt tijdens de zwemles, bij de voetbaltraining, na een potje Uno, na een boottocht met ouders en kinderen, na een crèchedag, na een speelafspraak - eigenlijk wordt alleen níét gehighfived als een kind een plakje worst van de slager heeft gekregen, alhoewel ik niet uitsluit dat ook de slager binnenkort uitroept: 'Hé! Even high five!'

Hoe dit zo gegroeid is, kan ik niet precies duiden. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat kinderen vaak moeilijk te dwingen zijn tot het zeggen van 'Dat was gezellig!', 'Bedankt!' of zelfs 'Dag' maar het nog best geinig vinden om met hun hand tegen de hand van een volwassene te slaan. Dat hebben die volwassenen ontdekt, en zo hebben we met zijn allen een manier gevonden om te voorkomen dat we na een speeldate met allerlei ouders gegeneerd om een kind heenstaan dat weigert om 'dag' te zeggen. Nee, het is nu dolblij 'Hé Benjamin! Even high five!' roepen en klats, de hele bedank- en groetkwestie is gecoverd. En te veel fysiek contact tussen het kind en de volwassene - de schrik van deze tijd - komt er niet aan te pas. Een prima oplossing.

Maar omdat de high five als begroeting, dankwoord, felicitatie, uitdrukking van plezier, overwinning en algehele goede samenwerking wordt gebruikt, zijn die arme kinderen nu de hele dag aan het highfiven.

Ik had het hierover met andere moeders. We vroegen ons af of onze kinderen later op hun werk ook constant aan het highfiven zouden zijn - na een vergadering, na een avondje overwerken, na het maken van een mooi gelukte fotokopie. We detecteerden bij onze kinderen al een lichte highfivemoeheid. 'Mijn kind weigert nog te highfiven,' zei een van de moeders. De anderen knikten. Ook onze kinderen waren niet meer erg gewillig om hun mollige handjes tegen de uitgestoken hand van alweer een enthousiaste volwassene aan te kletsen, of onder aanmoediging van diezelfde enthousiaste volwassenen hun gehele hockeyteam, klas of vriendengroep voor de zoveelste keer te highfiven.

In de kantoren van de toekomst zal weinig gehighfived worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden