OpinieVluchtelingencrisis

Opinie: Steggelen over 500 kinderen, afschuiven en blijven wegkijken is geen vooruitgang

Afghaanse vluchtelingen op Lesbos.Beeld Zolin Nicola

In 1979 raakten we bekend met het begrip ‘bootvluchtelingen’. In de nasleep van de Vietnamoorlog (1955-1975) raakten honderdduizenden mensen letterlijk op drift. We zagen beelden van volgepakte wrakke bootjes, zelfgebouwde vaartuigen en overvolle vrachtschepen midden op zee. Ze werden geweigerd in de meeste havens in het gebied zelf. Veel doden, veel leed en het zoveelste drama, ver weg in Azië.

Uiteindelijk schoot de (westerse) wereld te hulp om de ongekende exodus op te vangen. Ook Nederland deed mee, tegen het eind van het jaar maakten de eerste Vietnamezen hier kennis met het fenomeen sneeuw.

Vergeleken met toen is de crisis met de bootvluchtelingen van nu minstens zo rampzalig. Een groot verschil; ze vindt niet plaats ver weg, maar zo ongeveer in Europa’s eigen achtertuin. Veertig jaar geleden nam Nederland ruimhartig meer dan tweeduizend bootvluchtelingen op. Nu is het steggelen, afschuiven en wegkijken en nemen we niet eens 500 kinderen uit slechts één van de vele afgeladen kampen op.

We laten niet alleen de vluchtelingen zelf, maar ook onze mede-Europeanen − de ‘oorspronkelijke’ bevolking van diverse eilanden − met de ellende zitten.

Dat kun je met de beste wil van de wereld geen vooruitgang noemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden