OpinieSocial distancing

Opinie: Social distancing heeft alles, maar tegelijkertijd niets met corona te maken

Social distance is niet het gevolg van corona, maar van iets dat al veel langer speelt, betoogt Maartje van Aalderen.

Twee joggers met ballonnen rennen door het Vondelpark in Amsterdam. Beeld AP

Social distancing, een relatief nieuwe, maar inmiddels veelvuldig vervloekte term, in het leven geroepen ten tijde van de voor ons al bekende coronacrisis. Een term die, met name onder de jongere generaties, steeds meer rebelse, opstandige gevoelens opwekt.

Na ruim drie maanden thuisisolatie, online borrels en anderhalve meters wordt er weer volop gefeest, gedanst, geschuurd en gesjanst. Het is zomer! Rebellie na een (verbazingwekkend!) lange tijd van solidariteit met de ouderen, zwakkeren en het zorgpersoneel. Rebellie tegen social distancing.

Achter de voor de hand liggende vraag of deze jeugdige vorm van weerstand wel of niet gerechtvaardigd is, verbergt zich een ietwat minder voor de hand liggende paradox. Waar het gros van de jongeren zich nu afzet tegen de fysieke afstand die zij behoren te behouden, in dit geval dus ook van hun leeftijdsgenoten, ­lijken zij tegelijkertijd welwillend mee te gaan in een andere vorm van social distancing die al langere tijd, zij het op minder opzichtige wijze, een grote rol in hun levens speelt.

Verpakt en verkocht als ‘sociaal’ en razend populair onder de opstandelingen, lijken ‘sociale’ platforms als Instagram of Facebook desalniettemin te resulteren in het tegenover­gestelde van het geclaimde: afstand. Of erger: sociale afstand.

Volg je die kennis en like je diens ­foto’s? Nog geen reden om diegene gedag te zeggen in de bus. Ben je met vrienden een biertje aan het drinken en heb je het enorm naar je zin? Dat moet op z’n minst vastgelegd én gedeeld worden: volgers moeten toch immers wel weten dat je het o-zo-gezellig hebt. Zó gezellig dat je midden in dat leuke gesprek de behoefte voelt je telefoon tevoorschijn te toveren. Of anders: vraag diezelfde vrienden een foto van je vrolijke ik te maken, zodat deze per direct op de gram kan verschijnen!

Kies je ervoor geen foto’s te plaatsen van het weekendje Parijs, de cocktails of de overdaad aan vrienden met wie je uitsluitend leuke dingen doet en deelt? Prima. Genieten van andermans toffe feestjes kan natuurlijk ook.

Mijn punt: social distancing heeft alles, maar tegelijkertijd niets met corona te maken. We zijn al veel eerder begonnen met de actieve uitvoering van dit begrip. Waarom op iemand afstappen als je ook een berichtje kan sturen? Veel makkelijker toch? Maar als we niemand meer durven aanspreken en zelfs op de leukste, meest gezellige momenten de telefoon erbij pakken om ons geluk te delen met virtuele personen, creëren we dan juist geen social distance tussen onszelf en de personen die daadwerkelijk voor onze neus staan?

Waarom wordt er wel actief verzet gepleegd tegen de social distance-maatregel door massaal te feesten, maar blijven deze jonge mensen als makke lammetjes de verhulde social distance in hun telefoons op handen dragen? Of zijn dit juist twee kanten van dezelfde medaille? In beide gevallen lijkt de door corona in het leven geroepen social distance-maatregel een ironische illustratie te zijn van iets wat al veel langer speelde. De reactie van de jonge generaties op diezelfde maatregel is daarom wellicht des te ironischer.

Maartje van Aalderen is afgestudeerd in Spaanse en Latijns-Amerikaanse studies aan de universiteit van Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden