Opinie

Opinie op Zondag - Sarah Sluimer: 'Opeens ging het alarm in de Primark af. Dat was het dan, dacht ik'

Prikkelende opinies op een dag dat u er tijd voor heeft: de Volkskrant presenteert elke zondag twee bijdragen van een vaste club van zeven auteurs. Later vandaag historicus Geerten Waling, nu eerst schrijver Sarah Sluimer.

Beeld Primark

Ik was in Primark. U weet wel, die winkel die als ondertitel 'kinderen voor kinderen' had kunnen hebben, omdat zowel de doelgroep als de kledingmakers de stemgerechtigde leeftijd nog niet bereikt hebben. Het was een grote, glimmende vestiging op de Nieuwendijk in Amsterdam. Vijf verdiepingen omhoog en nog eentje onder de grond, eindeloze kleurrijke stapels t-shirts met Disneyfiguren en 'Winter is Coming' voor 8 euro. Ik kon mezelf niet bedwingen, ik geef het eerlijk toe. Per roltrap bewoog ik me van verdieping naar verdieping terwijl de stapel voddenbalen over mijn arm steeds zwaarder werd. Niemand leek gelukkig in die winkel. Zelfs degenen die op afstand hysterisch blij worden van een megastore vol praktisch gratis zooi, worden door schaamte en zelfhaat overvallen als ze dan eenmaal tussen de rekken staan. Althans, dat hoop ik.

Opeens ging het alarm af. Een langgerekt geloei, een vrouwenstem die ons rustig maar nadrukkelijk sommeerde ONMIDDELLIJK de winkel te verlaten. Ik keek nog even spiedend om me heen om vast te stellen of ik niet de enige zou zijn die met maaiende armen de boel de boel liet, maar toen ik het winkelpersoneel op een drafje richting de uitgang zag gaan en de roltrappen resoluut tot stilstand kwamen, aarzelde ik geen moment.
Ook alle andere klanten mieterden hun criminele lappenzooi in een hoek en drongen door de poortjes de straat op richting de Dam. Eenmaal op straat denderden de medewerkers ons in hoog tempo voorbij, wat de algehele sfeer niet ten goede kwam.

Ballentent

Ik was, en daar kan ik heel eerlijk over zijn, totaal in paniek. Dit was het dan, dat wat tegenwoordig altijd in ieders achterhoofd loert zou nu gebeuren. Ik wist het heel zeker. Ik had er nog aan gedacht, toen ik die ballentent in liep. Precies de plek, precies de tijd. Eigen schuld, met je dorst naar euroknallers, dacht ik ook. Als je het westerse cliché van de volgevreten consument zo braaf uitleeft, moet je er niet van opkijken als dat andere cliché je doorzeeft met venijnige spijkertjes.

Ik dacht opeens aan schrijver Douglas Coupland, die in de slipstream van Bret Easton Ellis in de jaren negentig een periode van hevige roem kende.
Coupland schreef cynische verhalen over jonge Amerikanen in een postideologische wereld die walgend naar Walmart en de wereldpolitiek kijken, er eindeloos tegen ageren, maar er niets tegen doen.

Mijn ervaring bij Primark herinnerde me specifiek aan één scène in zijn bundel 'Life After God', waarin een man, verbitterd door een samenleving die niets van hem wil, in iedere supermarkt bedenkt hoe de hitte van een atoombom de opgestapelde blikken zal doen smelten, zijn huid zal doen druipen, zijn ogen tot vleesplasjes maakt. Zijn angst draait slechts om zijn eigen lijfsbehoud en leidt tot niets. Hij blijft kopen, haten, zeuren en bang zijn.

Stokstijf

Daar stond ik, midden op de Dam, ontredderd om me heen te kijken. Ik belde een vriendin. Ze zei: 'Loop nu het centrum uit.' Ik moest er een beetje om lachen, maar bleef stokstijf midden op die Dam staan. Dit doe ik dus als ik bang ben. Dit is waarom vrachtwagens een kans hebben op overvolle pleinen.

Uiteindelijk heb ik tien minuten een beetje onhandig in een stil zijstraatje tegen een muur geleund, waarna ik terugging naar de winkel. Mijn fiets halen die ik daartegenover geparkeerd had.

Er was niets meer aan de hand. De winkel stond weer vol met een zoveelste variatie op dezelfde ongelukkige mensen.

Terwijl ik op mijn fiets klom nam ik me twee dingen voor. Nooit meer naar Primark. Nooit meer mijn angst laten regeren.

Laat mijn generatie het beter doen dan die van Coupland.

Sarah Sluimer (1985) is schrijver, interviewer en van oorsprong dramaturg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden