OpinieStudenten

Opinie: Mijn generatie studenten, de generatie van het schuldenstelsel, zit in een hopeloze situatie

Studenten kampen met hoge druk, hogere schulden, en schaarste op de arbeids- en woningmarkt.

Protesten in Nijmegen tegen de hoge huren van studentenkamers.Beeld Hollandse Hoogte / Marcel Krijgsman

Bij de Algemene Politieke Beschouwingen werden de belangen van mijn generatie, de generatie die onder het leenstelsel (lees: schuldenstelsel) valt, niet goed behartigd. Het is bekend dat de meerderheid van de Tweede Kamer van het schuldenstelsel af wil. Dit vind ik, student, natuurlijk een goed idee. Maar het zal nog even duren voordat het leenstelsel is afgeschaft, en tegen de tijd dat het gebeurd is, ben ik waarschijnlijk al afgestudeerd. Worden de studenten die nu schulden moeten maken dan gecompenseerd? De meeste politieke partijen hebben zich daar niet over uitgelaten en de meeste studenten verwachten er weinig van.

Regelmatig hoor ik oudere mensen beweren dat studenten alleen maar zuipen van hun geleende geld. Hoewel dat voor een klein deel van de studenten ongetwijfeld waar is, zie ik vooral studenten die hun lening uitgeven aan het lesgeld dat ieder jaar zo’n 80 euro duurder wordt. Aan boeken, die al snel 80 euro per boek kosten, want er is ieder jaar een nieuwe editie en we mogen de oude niet gebruiken. Aan kamerhuur, die tussen de 350 en de 800 euro ligt, afhankelijk van de stad waarin je studeert. Aan boodschappen, waarvoor je zo’n 100 tot 150 euro per maand mag rekenen. Daarnaast heb je natuurlijk je inboedel, je verzekeringen, je medische kosten, enzovoorts.

Mager uurloon

Een studieschuld is onvermijdelijk als je geen rijke ouders hebt. Natuurlijk kun je naast je studie werken, maar daar zit een limiet aan. Er ligt een enorme prestatiedruk op studenten: wat we ook doen, het is nooit genoeg. We moeten studeren, goede cijfers halen, werken, een bestuursfunctie vervullen, met vrienden afspreken, een netwerk opbouwen, en vooral niet te veel geld uitgeven. Bovendien zijn de mogelijkheden voor het vinden van een bijbaantje door de coronacrisis schaarser geworden.

De coronacrisis leidt tot een krimpende arbeidsmarkt. Voor starters is het nu al lastig een vast contract te krijgen. Veel bedrijven vinden het gerechtvaardigd om bij het plaatsen van een vacature behalve een academische master ook meteen 3 tot 5 jaar relevante werkervaring te eisen. En dat voor banen met een mager uurloon van 12 euro bruto.

Tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen kwam de woningbouw vaak aan bod. De meeste politieke partijen willen veel extra sociale huurwoningen bouwen. Helaas, zelfs als die woningen vandaag nog worden gebouwd, zijn ze niet klaar als ik afstudeer. Ik heb me weken geleden in drie regio’s ingeschreven voor sociale huurwoningen. Tegen de tijd dat ik ben afgestudeerd, sta ik al drie jaar op de wachtlijst. Helaas lopen in veel regio’s de wachtlijsten op tot wel tien jaar, vooral in de Randstad, waar het meeste werk te vinden is.

Vierduizend per maand

Een andere optie is een woonruimte huren van particulieren. Veel particuliere woningen vragen een inkomen dat drie tot vier keer hoger ligt an de huurprijs. Doordat de huurprijzen vaak voor een klein appartement al rond de duizend euro liggen, vallen starters niet zelden af voor deze appartementen. Je moet het erg goed voor elkaar hebben als je eerste baan je vierduizend euro per maand oplevert.

Het laatste alternatief is het kopen van een huis of appartement. Dit is lastig, aangezien vaste contracten steeds spaarzamer zijn, de huizenprijzen stijgen en starters verplicht zijn om hun studieschuld te melden bij een hypotheekverstrekker. Studieschulden kunnen oplopen tot meer dan een halve ton, al is het gemiddelde zo’n twintig- tot dertigduizend euro. Een huis kopen doe je vaak met een partner. Tel de studieschulden bij elkaar op en je zit samen op veertig- tot honderdduizend euro schuld. Het duurt jaren voordat dat is afbetaald.

De combinatie van hoge druk en nog hogere schulden, krapte op de arbeidsmarkt en gebrek aan perspectief op de woningmarkt, brengt mijn generatie, de generatie van het schuldenstelsel, in een hopeloze situatie: we komen van school af met een studieschuld, met een kleine kans op een baan en zonder zicht op een sociale huurwoning. Onze toekomst is ongewis. Maar onze toekomst is ook de toekomst van Nederland. Overheid, doe alsjeblieft iets voor onze generatie. Vergeet ons niet. Zorg voor de toekomst van ons land.

Aemy Hooijer studeert Liberal Arts and Sciences aan University College Maastricht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden