Opinie Asielprocedure

Opinie: Maak emo-tv over klussers en BN’ers, maar niet over de rug van kwetsbare kinderen

Het verhaal van Lili en Howick krijgt veel media-aandacht, maar leidt niet tot een nieuw kinderpardon of realistisch immigratiebeleid. Daarom roept journalist Marco de Vries zijn collega’s op te stoppen met dit soort effectbejag.

Lili en Howick bij het programma Laat op één.

Bij de steeds terugkerende mediahypes over de uitzetting van schattige asielkinderen schaam ik me elke keer weer voor mijn beroep van journalist. Het is best zielig dat Lili en Howick moeten verhuizen en straks nieuwe vriendjes zullen moeten maken, maar dat gaat vast lukken. Veel mensen associëren Armenië met de genocide van ruim een eeuw geleden, maar ik ken het als een veilig, redelijk ontwikkeld en modern land met een rijke, gastvrije cultuur. Van mij mogen ze hier blijven, maar nu ze toch terug moeten, kunnen ze er maar beter het beste van maken, samen met hun moeder.

Het is pijnlijk om te zien hoe hun kinderverdriet avond aan avond wordt geëxploiteerd door sensatiebeluste collegas en onnozele hulpverleners, die hen hebben wijsgemaakt dat hun prille leventje zo goed als voorbij is. Zo werden ze in hun bijzijn maar alvast vergeleken met de vermoorde Nicky Verstappen. ‘En wij staan er gewoon bij te kijken’, zo sprak mijn alomtegenwoordige naamgenoot Peter R. De media creëren zo een trauma dat er helemaal niet hoeft te zijn. Kinderen zijn veerkrachtig, pikken snel een nieuwe taal op en passen zich gemakkelijk aan.

Uitgemolken kindertranen

Voor hetzelfde geld en met evenveel nepgevoel vertellen wij journalisten het omgekeerde verhaal, over Lili’s en Howicks die zijn afgestaan door of zelfs gestolen van hun ouders, die gevolgd door de camera hun roots gaan zoeken in Angola of India en daar dan eindelijk weer hun moedertjelief in de armen kunnen sluiten. Net zo tranentrekkend en tenenkrommend. Complexe, persoonlijke verhalen die zich niet lenen voor gemakzuchtige feelgood televisie. Zelf kon ik mijn biologische familie gelukkig terugvinden zonder hulp van Spoorloos.

En dan gaat Spoorloos over jongvolwassenen die zelf kunnen kiezen over deelname, maar dit zijn kleine kinderen wiens kindertranen schaamteloos worden uitgemolken. Want ze zijn wanhopig! Dit is hun laatste kans! Journalisten en politici vinden het lekker om het asielvraagstuk zo op de spits te drijven en zichzelf te profileren als goedmoedige kindervriend. Maar kinderen van 11 jaar kunnen geen verstandige keuze maken tussen een eigen kamer of hun eigen moeder, tussen luxe of liefde. Het recht maakt die keuze voor ze en bepaalt dat kinderen in principe bij hun ouders wonen, zelfs als die ouders menen dat hun kinderen elders beter af zijn.

Slachtoffer van asielsysteem

Alle emoties terzijde geeft het verhaal van Lili en Howick geen aanleiding voor een discussie over een nieuw kinderpardon. Dit soort ophef leidt ook nooit tot stappen naar een realistisch immigratiebeleid, dat past bij deze tijd. Laten we dus ophouden met dit soort effectbejag. Maak emo-tv over klussers, enge ziekten, blind dates en BN’ers, maar niet over de rug van kwetsbare kinderen.

En belanden de twee straks in een weeshuis als psychopaatjes in de dop, zoals neuropsycholoog Erik Scherder doodleuk beweert? Ik betwijfel het. Televisie maakt ons dom en chauvinistisch, maar de boze buitenwereld is lang niet altijd zo harteloos als wij zijn gaan geloven. In landen als Armenië worden kinderen meestal door familie opgevangen, voor zover de moeder dat zelf niet zou kunnen. Weeshuizen worden er door westerse ngos opgezet en spelen in die landen soms juist weer een kwalijke rol in adoptie- en andere schandalen.

Lili en Howick zijn het slachtoffer van het trage en rigide Nederlandse asielsysteem en van mij mogen ze hier blijven, maar ik denk dat ze beter af zijn bij hun familie en dat ze ook in Armenië voldoende kansen zullen krijgen voor een mooie toekomst.

Marco de Vries is freelance journalist en documentairemaker.

Meer columns en opinie over Lili en Howick:

Tv-recensent Haro Kraak zag Lili en Howick bij Laat op één en concludeerde: ‘Zelfs de machtige beeldcultuur lijkt niet sterk genoeg om Lili en Howick te redden.’

Ook Aaf Brandt Corstius bekeek de aflevering en hoopte dat Peter R. de Vries het recht kan doen zegevierenIk zag Peter R. de Vries’ woedende, rechtschapen blik en ik hoorde hoe hij zei dat hij het niet vond kunnen hoe iedereen erbij stond en toekeek hoe het leven van twee kinderen kapotgemaakt werd.’

Een jaar geleden schreef politiek commentator Martin Sommer al over de zaakD66 en de ChristenUnie bepleiten in de formatie voor zover ik weet nog altijd een verruiming van het kinderpardon. Maar ik vind deze zaak daarvoor bepaald geen reclame.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.