Opinie

Opinie: ‘In de zorg werken is een passie en roeping, dat doe je niet voor het geld.’ Wat is dat voor vreselijke uitspraak?

In een volle klas van deeltijdstudenten hbo verpleegkunde haakt de een na de ander af, omdat blijkt dat in de zorg andere normen heersen dan in het bedrijfsleven: gratis werken spreekt vanzelf.

Jorn Albers
Zorgpersoneel trekt beschermende kleding aan op de verpleegafdeling van het Maastricht UMC.  Beeld ANP
Zorgpersoneel trekt beschermende kleding aan op de verpleegafdeling van het Maastricht UMC.Beeld ANP

Afgelopen vrijdag ontstond er een hevige discussie bij ons in de klas. Ik volg een deeltijdopleiding hbo-verpleegkunde, voor mensen die de overstap naar de zorg willen maken. Ik begon twee jaar geleden met dertig andere enthousiaste, bevlogen en gemotiveerde studenten die ook kozen voor deze carrièreswitch. Omdat we betekenisvoller werk wilden doen dan we op dat moment deden.

Inmiddels heb ik afscheid genomen van veel medestudenten en overheersen zorg, verontwaardiging en een somber gevoel. Zeker als het gesprek wordt geopend, zoals afgelopen vrijdag, over achterblijvende lonen, slechte secundaire arbeidsvoorwaarden en het standaard meer uren werken dan contractueel is overeengekomen.

Voor onze opleiding werken we allemaal al in de zorg. Iedere klasgenoot hoort wekelijks van zijn of haar zorgmanager motiverende woorden als: ‘We moeten dit nog heel even volhouden’, ‘Samen komen we hier doorheen’, ‘Ik weet dat het niet makkelijk is, maar…’, en ga zo maar door. En daarna volgt de vraag of er meer uren kunnen worden gewerkt, omdat er een collega ziek is of omdat er meer patiënten zijn opgenomen.

Zorgelijk

Wanneer er in de zorg een beroep op je wordt gedaan, verwacht men dat je hieraan automatisch gehoor geeft. Dat moet naar mijn mening niet als bewonderenswaardig worden gezien, maar juist als zorgelijk. Deze verwachting en het daaraan willen voldoen, lijken onlosmakelijk verbonden te zijn met onze sector. Omdat wij werkervaring hebben uit andere sectoren, stellen wij hier wel vragen bij. In het bedrijfsleven zal dit nooit, maar dan ook nooit zomaar worden geaccepteerd. Waarom zou dit in de gezondheidszorg anders moeten?

‘In de zorg werken is een passie en roeping, dat doe je niet voor het geld.’ Deze vreselijke uitspraak heb ik al veel te vaak gehoord, zowel van collega’s in de gezondheidszorg als van mensen daarbuiten. Waarom is er geen structurele loonsverhoging doorgevoerd, zijn secundaire arbeidsvoorwaarden niet verbeterd of is de administratieve last aangepakt, waardoor de werkdruk wordt verlaagd? Waarom wordt in ons vak zo veel geaccepteerd? Waarom moeten wij ten koste van onszelf alles draaiende houden? Antwoorden blijven uit. Ik vind dat absoluut onacceptabel.

Afschaling

Dit alles is veroorzaakt door tien jaar afschaling van zorg en wordt nu door de coronacrisis pijnlijk duidelijk. Er is een gebrek aan perspectief. Ik hoor vaak dat er extra verpleegkundigen opgeleid moeten worden. Mijn grootste angst is dat door deze ontwikkelingen studenten straks niet meer opgeleid wíllen worden.

Het zorgen voor patiënten is fantastisch. Iedereen in onze sector gaat door het vuur voor zijn of haar patiënten. Toch maak ik me steeds vaker grote zorgen. Wanneer ik er met collega’s of klasgenoten over praat, blijkt dat zij met dezelfde vragen worstelen. Ik wil niet nog vaker afscheid moeten nemen van klasgenoten of collega’s. Ik zou niet weten hoe we verder moeten als aankomende verpleegkundigen afhaken en collega’s vertrekken.

Jorn Albers (27) volgt de deeltijdopleiding verpleegkunde aan de HAN in Nijmegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden