OpinieDe mens als soort

Opinie: Ga niet terug naar het grenzeloze verspillen zodra corona voorbij is

Wij mensen denken dat we recht hebben op alles, zelfs 100 worden. Maar het coronavirus moet ons aan het denken zetten, vindt kinderboekenschrijver Els Pelgrom. 

Gestrande migranten op Lesbos. Beeld Reuters

De diersoort mens heeft zich, steeds sneller, ontwikkeld tot een wonderlijk verschijnsel. Door zijn technisch vernuft en groeiende kennis van natuurkundige en biologische wetten zag hij kans zo’n beetje alles wat hij op deze planeet aantrof te veranderen. Tegelijkertijd veranderde hij ook steeds weer zijn manier van leven, ofwel zijn cultuur.

Zo zijn we dan in de 21ste eeuw aangeland, waarin vooral de westerse, ‘witte’ mens zich verbeeldt dat hij recht heeft op zowat álles. Op een lang leven, op nog aan allerlei kunnen meedoen tot je 100 bent, op elke uithoek van de aarde kunnen kijken en vooral op levenslang gezond blijven. En zo werden een natuurlijke dood en ziekte tot taboe verklaard. Intussen groeiden we in aantal als de sprinkhanen in Afrika. We vraten alles op, we roeiden alles uit.

En intussen werden wij ouder en ouder, onze natuurlijke levensduur werd opgerekt tot in het absurde – we gingen door met leven als Kwetsbare Ouderen. Een zeer kostbare aangelegenheid, maar hardnekkig ingebed in ons denken.

Maar kijk eens met dit in gedachten naar de vluchtelingen uit oorlogsgebied? Al die arme kinderen, zeggen we tegen elkaar. Onderweg of in kampen. Hebt u er wel eens een oud mens tussen zien lopen, iemand met krukken, een rollator of een rolstoel? Een blinde of op andere wijze gehandicapte? Ouder dan 65? Wat duidelijk is: in tijden van nood moet wie oud of gebrekkig is achterblijven. En daarom waarschijnlijk moet ik, met 86 jaar en longproblemen, hier zo veel over nadenken in deze coronatijd.

Dat er iets grootschalig is misgegaan met ons als soort is duidelijk. Om wie dan ook hiervan de schuld te geven lijkt zinloos. Begon het met het temmen van paarden? Met het eerste hek om een akker?

Het enige wat ik op dit moment in onze geschiedenis aan de anderen zou willen vragen is: wees barmhartig. Dump ons oudjes niet in zee, gooi ons ook niet in een ravijn. Laat ons maar vredig inslapen. Wel onder één voorwaarde: ga, wanneer corona voorbij is, niet terug naar het grenzeloze verspillen.

Els Pelgrom is schrijver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden