OPINIEGeneratieconflict

Opinie: Coronacrisis een generatieconflict? Dat is veel te simplistisch

Jongeren maken zich niet alleen zorgen over zichzelf, maar ook over het welzijn van hun (oudere) naasten, betoogt Mirte Miltenburg. Het lijnrecht tegenover elkaar plaatsen van de belangen van verschillende leeftijdsgroepen is onnodig polariserend.

Ouderen van verpleeg- en verzorgingshuis Van Neynsel in Den Bosch worden verrast door bezoek van familie op een hoogwerker.Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

De typering van deze crisis als een generatieconflict, feitelijk tussen mijn leeftijdsgenoten en de generatie van mijn ouders en daarboven, is niet alleen te simplistisch, maar ook onnodig polariserend. In werkelijkheid is er volgens mij geen ‘wij’ en ‘zij’, maar bevinden mensen zich in een schizofrene positie waarin de belangen van alle generaties om hun aandacht smeken. Zo ervaren jongeren gelijktijdig zowel angst over het welzijn van hun (oudere) naasten, als een groeiend verdriet om het verliezen van de vrijheid die normaal gesproken hun levensfase typeert. Het is moeilijk om tussen die verschillende en soms tegenstrijdige belangen een balans te vinden, en dat wordt met het verstrijken van de tijd alleen maar lastiger.

Na het verlies van een naaste tijdens het begin van de crisis, lid van een generatie ver boven die van mij, rouwde ik boven alles vooral om dat verlies. Om het gebrek aan een traditioneel en passend afscheid en vooral ook om het missen van het echte rouwen. Maar met het voorbijgaan van de maanden kwam daar ook ander verdriet bij dat nu geschaard zou worden onder dat van mijn generatie. Verdriet dat zo kleinschalig is ten overstaan van dat van anderen, dat ik eigenlijk vind dat het er niet mag zijn. 

Het een is niet met het ander gelijk te stellen, maar het bestaat wel degelijk naast elkaar. Inmiddels rouw ik namelijk toch ook echt enigszins om het verlies van een onbezorgde tijd. Neem afscheid van het uitzicht op een tijd van beloftes, van kunnen vooruitkijken en plannen, van uitkijken naar nieuwe ervaringen. Daar schaam ik me voor: blijkbaar ben ik zo egocentrisch dat het immense verdriet en de zorgen van anderen nog steeds onvoldoende zijn om dat van mij volledig te overschaduwen. Schaamte: een teken van een interne belangenverstrengeling.

Solidariteitsmoeheid

Geforceerde saamhorigheid (‘we doen dit samen’) lijkt mij geen langetermijnoplossing voor de groeiende belangentegenstelling tussen groepen. De solidariteitsmoeheid is nu al voelbaar. Maar het lijnrecht tegenover elkaar plaatsen van de belangen van verschillende leeftijdsgroepen, zoals in menig talkshow, podcast en opiniestuk gebeurt, is ook geen vruchtbare bodem voor een pragmatische discussie. 

Begin met het voeren van een meer gematigde dialoog, waarin het sentiment aan beide kanten niet de overhand moet krijgen. Erken in plaats daarvan dat deze crisis ook ander verdriet oplevert náást dat van de hardst getroffenen. Dat is moeilijk als het gaat om dit soort gevoeligheden. Maar een heldere en vooral kernachtige discussie over het vinden van een balans in deze belangentegenstelling binnen de samenleving verdient absoluut de voorkeur boven het verketteren van de ene generatie door de andere.

Mirte Miltenburg (22) is masterstudent rechten aan de Universiteit van Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden