ColumnWillem Vissers

Opgekropte woede dreef na de dood van Maradona als een donkere wolk boven mijn gemoed

Willem Vissers artikel columnBeeld .

De zomer van 1986 was de zomer van Maradona, de zomer ook van mijn diploma als journalist, van een treinreis door Europa, van slapen onder de brug in Boedapest en op het dek van de boot van Brindisi naar Patras. Alles vloeide samen tot ultiem geluk. Het overweldigende gepingel van Maradona, de feestjes, de scheidslijn tussen jeugd en toekomst. Al die gevoelens beukten tegen de slapen na Maradona’s dood. Zijn spel verspreidde licht en lucht.

De dag na Diego’s dood, beneveld door een wolk van ontreddering, was de directeur van de net geopende outlet in Halfweg op de radio. Waarom dat winkelparadijs juist nu open moest, nu we met zijn allen proberen het virus te onderdrukken, wilde de verslaggever weten. Nou, de man zag kopen bij hem als ‘lichtpuntje’ in het leven. Ze zouden alles doen om afstand te bewaren, door maximaal 2.000 mensen toe te laten.

Het geklets van deze verkoper zette aan tot dieper nadenken over mijn lichtpuntjes. Dat zijn er veel, want ik ben een tevreden mens. Maar op zaterdag naar het voetbal van mijn 14-jarige jongste zoon kijken, en als het even kan zelf een balletje trappen met onze oudemannenploeg, zijn stralende lichtpunten. Dat mag niet van de regering, vanwege corona.

Volwassenen mogen niet eens samen trainen. De jeugd voetbalt al wekenlang onderlinge wedstrijdjes. Ze hebben tig keer tegen iedereen gevoetbald, in elke vorm. Zij die competitief zijn ingesteld, snakken naar wedstrijden op hun niveau. Lekker, in de buitenlucht. Maar niets mag, zogenaamd vanwege reisbewegingen. Intussen rijden de auto’s in file langs het trainingsveld, op weg naar het tuincentrum, de outlet en wat dies meer zij. Kinderen mogen naar school, met duizend in een bedompte aula, ze mogen ja en amen zeggen, maar ze mogen niet voetballen op zaterdag. Zelfs als we een competitie beginnen met clubs in de buurt en op de fiets gaan, mag het niet.

Twee berichten vielen me op deze week. Dat de georganiseerde teamsport wegkwijnt, en dat het overgewicht toeneemt. Maar deze regering vindt echt alles belangrijker dan sport, totdat een topper straks een medaille wint op een WK. Het is een godvergeten schande dat een koopgoot opent, terwijl kinderen geen competitie mogen spelen.

Nog een persoonlijk lichtpuntje is Eerste Kerstdag, want het is de enige dag dat we allemaal bij elkaar zijn met onze familie. Onze moeder van bijna 84 straalt. Hoelang zou ze nog leven? Die in veel opzichten mooiste dag van het jaar mogen we niet samen beleven. We mogen wel met zijn allen naar de outlet, of een paar hotelkamers boeken en daar gezellig uit eten.

Dat we graag verlost zijn van het virus, is duidelijk, maar die willekeur, de liefdeloosheid voor sport, de overgave aan kooplust, het is echt niet te harden. Die opgekropte woede, dat ongenoegen, dreef na de dood van Maradona als een donkere wolk boven mijn gemoed. Verlangen naar vroeger welde op, naar een dribbel van Diego, naar de onbezorgdheid van die tijd, toen alles mocht, toen de hemel een stralend universum van lichtpuntjes was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden