COLUMNEva Hoeke

Opeens stond de oudste naast mijn bed, ze had gedroomd van een ‘bewegende zak’

Beeld Aisha Zeijpveld

Dit jaar heeft Sinterklaas voor het eerst betekenis gekregen in huize Hoeke, de Dochters kunnen aan niets anders meer denken. Wat niet helpt: hun vader doet niet aan doseren.

Daar stonden ze dan, de Dochters, 3 en 5, hand in hand, fanatiek te zingen voor een dichte schoorsteen. Die van 3 droeg één laars, haar zuster had snel een wortel in die van haar gestopt. Halverwege Zie ginds komt de stoomboot wisten we de tekst niet meer, toen we er alsnog op kwamen vroeg ik me af of ze wisten wat een wimpel is. Niet dat het uitmaakte – na het zingen hadden ze meteen van alles op het dak gehoord. ‘Ik ga buiten kijken!’, schreeuwden ze in koor, maar behalve een maan die door de bomen scheen was er in het donker niets te zien. Nóg niet.

Dit jaar had Sinterklaas voor het eerst betekenis gekregen. De jaren daarvoor hadden de dochters hem nog gewoon gezien voor wat-ie is, een vaag figuur, een mythe, een bisschop voor een enkele slimkees, maar nu op school klassikaal naar het Sinterklaasjournaal werd gekeken en Liz een snoepschieter in haar schoen had gevonden, werd er op de fiets naar huis ineens uitvoerig verslag gedaan van de vorderingen op de stoomboot, ik begreep dat er iets mis was gegaan met de kolen. In de supermarkt slalomde ik behendig langs alle schappen met snaai en snoepgoed, maar op dagen dat ik niet thuis was sloop er toch nog een hoop troep het huis in. ‘We moeten het langzaam opbouwen’, zei ik tegen hun vader, geen man van doseren. ‘Anders is er op de avond zelf niets meer aan.’ Voor het slapengaan werd het Sinterklaasjournaal dan nog een keer op volstrekt onsamenhangende wijze naverteld door de oudste. Eén keer stond ze midden in de nacht naast mijn bed, ze had gedroomd van een ‘bewegende zak.’

En zo sijpelde de verwachting ons dagelijks leven in, hun geestdrift woelde momenten bloot waarvan niet meer viel te achterhalen of ik ze me werkelijk herinnerde of de foto gewoon te vaak had gezien. Mijn broer en ik tussen een berg opengescheurd inpakpapier, pyjama’s aan, gebreide sloffen met rubberen zolen, smeulende sigaret op de achtergrond. Hoe mijn moeder in haar eentje had besloten dat we zouden ganzenborden om te voorkomen dat het één grote graaierij zou worden, pas als je een 6 gooide mocht je iets pakken. De teleurstelling was groot toen mijn Barbie niet een Barbie bleek te zijn, maar een goedkopere Sindy. Het was niet meer dan een korte kennismaking met het echte leven, waarin teleurstelling nooit ver weg is op avonden van grote verwachtingen. Op een van die avonden kwam mijn vader anderhalf uur te laat thuis, nadat hij in het café zijn geld had belegd in een fruitmachine. De blik van mijn moeder behoort tot de canon van onze gezinsdecepties.

‘Wat zullen we doen?’, opende ik ondertussen thuis het gesprek over ons aanstaande heerlijk avondje. ‘Dobbelen? En wie zullen we vragen op de deur te bonzen?’ (Flits naar vroeger, de zwarte handschoen die strooigoed naar binnen gooide, ik wist nog steeds niet van wie, iedereen die ik kende was in de kamer.) ‘En hoe doen we dat met eten, zal ik gewoon maar wat soep maken dan?’

Details, ze doen er niet toe.

Deze 5 december figureren wij voor het eerst in wat later de schemerige sinterklaasherinnering zal zijn van onze dochter, zoals in alle huizen in de straat, in het Dorp en ver daarbuiten ouders de decorstukken zullen vormen in dit kindertheater. Je hoeft maar bij jezelf naar binnen te kijken om te zien wat zich elders achter de gordijnen afspeelt, de spanning en overdaad, het zingen en de schuimpjes, de oma’s en opa’s en de waarde der menselijke betrekkingen, het gedoe en de wimpels en Sindy’s en vaders die te laat komen, de teleurstelling van toen, het heimwee van nu.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden