Op zoek naar vogels in waddengebied dat er bijna niet meer was geweest

Aflevering 98: op zoek naar vogels in een stukje waddengebied dat er bijna niet meer was geweest.

Beeld Studio V, met dank aan Reisboekhandel Pied à Terre, Amsterdam

Terug op de massieve Groninger zeedijk, van Noordpolderzijl naar de Eemshaven. Eerst koffie in 't Zielhoes, dat hoort. Voormalige sluiswachterswoning, nu bruin café, warm baken in de leegte. Dan op pad, al iets te laat op de dag. Ik ben samen met een vriend, we hopen op flinke vogeltrek, het is de tijd van het jaar, maar de vogels hebben daar op deze heldere, bijna windstille dag geen boodschap aan. Dan maar even de drassige kwelders op, we stellen vast dat er Engels slijkgras, zeekraal, gewone spurrie en zeeaster groeit.

Deze kwelders lijken natuurlijk en ze lopen ook regelmatig onder water, maar het zijn landaanwinningen, gevormd door met houten rijsdammetjes bevorderde sedimentatie. Een oud systeem om land op zee te winnen. Alleen stopte de grootschalige landaanwinning hier, er werd niet nog eens een nieuwe polder gemaakt.

Caspar loopt

Caspar Janssen loopt een jaar lang door Nederland en brengt al doende het landschap in kaart, en daarmee de planten, dieren, mensen en kwesties van het Nederlandse land.

Het had niet veel gescheeld. Nog in de jaren zestig van de vorige eeuw waren er serieuze plannen om grote delen van de Waddenzee in te polderen, tot aan Ameland toe. Dat werd ternauwernood voorkomen door massaal verzet van vogelliefhebbers, die zich verenigden in de Vereniging tot behoud van de Waddenzee, de huidige Waddenvereniging. Pas in 1971 ging de politiek overstag, vooral dankzij PvdA-leider Joop den Uyl.

Nu dienen de buitendijkse kwelders andere doelen: als buffers om de dijken te beschermen en als natuur. Vogels kunnen er terecht bij hoog water, het is broedgebied voor onder meer kluten, tureluurs en andere steltlopers. Voor miljoenen trekvogels is deze kustzone sowieso een onontbeerlijke pleisterplaats op hun lange tochten noord- of zuidwaarts.

De zeeaster of zulte.

Een groepje wulpen vliegt over, dat is mooi. Dan een stukje binnendijks lopen, ook hier zijn nu natuurgebiedjes, ideaal als vluchtplaats voor als het buitendijks hoog water is.

Achter ons zakt de zon, voor ons licht de Eemshaven op. Dan komt het moment dat we in het donker lopen en het industriegebied in het uiterste noordoosten van Nederland op een fata morgana begint te lijken. Eindelijk, nog een uur later, een spoorweg in aanleg over, windmolens als reuzen, kranen, boten, een legolandschap met duizenden lichtjes. De scherpe geur van schapenpoep gaat mee de auto in. Op naar de beschutting van het binnenland.

Aanvullingen & verbeteringen
10-10-207 14:38
Op de foto stond niet de Gewone spurrie afgebeeld, maar de Zeeaster of Zulte.

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden