Opinie Op het tweede gezicht

Op het tweede gezicht: David Cameron

Olaf Tempelman legt Bekende Buitenlanders op de sofa. Deze week: David Cameron, de man die het Brexitreferendum uitschreef, moet nog een epiloog aan zijn memoires toevoegen.

Beeld Javier Muñoz

Psychiater: ‘Ik controleer even de patiëntgegevens: David William Donald Cameron, van mei 2010 tot het Brexitreferendum in functie als premier van het Verenigd Koninkrijk. Klacht: angst voor het oordeel van de geschiedenis, wat wij ‘historiofobie’ noemen.’

David Cameron: ‘Correct. Tot de vroege ochtend van 24 juni 2016 was mijn leven één lange reeks politieke, financiële en amoureuze successen, maar de geschiedenis spoelt die allemaal weg. ‘David Cameron’ is nu alleen nog maar ‘de man die het Brexitreferendum uitschreef’. Ik heb net de mooiste politieke memoires uit de recente geschiedenis gepubliceerd om de wereld te leren dat David Cameron zoveel méér deed dan alleen Groot-Brit­tan­nië in de ellende storten. Het publiek is niet geïnteresseerd. De media willen alleen maar weten of ik spijt heb van dat referendum. Boekhandelaars zetten mijn memoires expres naast Heroic Failure: Brexit and the Politics of Pain van Fintan O’Toole.’

P: ‘De geschiedenis is helaas reductionistisch. U bent niet mijn eerste patiënt die dat ondervindt. Van Pyrrus van Epirus weet niemand meer dat hij veel échte zeges boekte. Iedereen weet alleen nog dat één zege de facto een nederlaag was, de pyrrusoverwinning. Richard Nixon maakte de spectaculairste politieke comeback uit de Amerikaanse geschiedenis en ging in 1972 naar China. Maar aan zijn naam kleeft maar één woord: Watergate. U moet gewoon accepteren dat het Brexitreferendum uw Watergate was.’

C: ‘Dat is precies wat ik niet kan’

P: ‘Nee, dat hoeft u mij niet te vertellen. Ik heb u in tv-interviews om uw memoires te promoten zien draaien en worstelen en recht horen praten wat krom is. U betreurt wat er sinds het referendum is gebeurd, u erkent dat u nooit had gedacht dat het zo zou uitpakken, u ligt er wakker van, maar tóch houdt u vol dat het referendum een goed idee was.’

C: ‘Omdat mijn ideeën niet verkeerd kunnen zijn! U snapt het niet: dingen kúnnen bij mij nooit verkeerd aflopen. Toen ik 16 was, zocht de politie naar drugs op het Eton College. Ik was de enige rijke Etonian met cannabis in zijn colbertje die níét van school werd gestuurd. In Oxford zat ik samen met Boris Johnson bij de Bullingdon Club, al sinds 1780 een upper-vandalistisch corpsballengezelschap. In een van onze beschonken nachten begonnen Bullie-bullebakken bloembakken door de ruiten van een prijzig restaurant te gooien. Ik wist waar het op uit zou draaien en vertrok net op tijd. Zo slim ben ik nu eenmaal. Boris Johnson werd de ochtend daarna wakker in een politiecel. Dave Cameron is immuun voor zulke pech.’

P: ‘Ik denk dat u hier niet voor de tegenwoordige tijd moet kiezen. Dave Cameron wás immuun voor pech. U werd met een zilveren lepel in uw mond geboren. Geen kostschool die u niet toeliet, geen vrouw die u ooit afwees, geen vossenjacht waarin u niet raak schoot, geen landhuis waarvoor u geen budget had, geen Bentley die weigerde te starten. Daaruit leidde u af: geen referendum dat ik ooit kan verliezen. Géén van uw voorgangers durfde zo’n referendum over de EU aan. Allemaal hadden die in hun leven enige ervaring opgedaan met De Verkeerde Afloop. U miste die ervaring, dus u durfde het wel.’

C: ‘Wilt u dan zeggen dat ik wérkelijk een dramatische fout heb gemaakt?’

P: ‘Ik raad u aan een epiloog aan uw memoires toe te voegen onder de titel How wrong could I be. Als u daarin ‘sorry’ zegt, zal dat uw plek in de geschiedenis ten goede komen.’

C: ‘Poeh. Om onze grote volkszanger te citeren: Sorry seems to be the hardest word.’

David Cameron maakte na het verloren referendum plaats voor Theresa May, die paradoxaal genoeg net als Cameron in de Europese Unie had willen blijven. Zoveel problemen ondervond zij in de ondankbare taak de Brexit uit te voeren dat ook zij op de sofa van Op het Tweede Gezicht belandde.

Na Theresa Mays oneervolle aftocht trad Opper-Brexiteer Boris Johnson aan als premier van het Verenigd Koninkrijk. Tussen hem en David Cameron bestond al sinds hun Oxford-jaren een forse rivaliteit. Dat Johnson, lange tijd een Remainer, ter elfder ure toetrad tot het Brexit-kamp, had, zo wordt gespeculeerd, met die rivaliteit te maken. Old boy Johnson bakt mensen graag een poets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden