COLUMNThomas van Luyn

Op het landgoed in Normandië was zowel bij de ezels als de konijnen verkrachting de norm

Beeld Aisha Zeijpveld

We hebben gehuizenruild, want dat vonden wij sympathieker dan ons wenden tot de huisjesmelkers van Airbnb. Het was gelijk oversteken: wij kregen een landhuis in Normandië met vijf slaapkamers, een zwembad, een moestuin die zo groot was dat we geen supermarkt meer nodig hadden, een pingpongtafel in de garage en weids uitzicht over rollende heuvels, en zij mochten verblijven in onze bouwval in Amsterdam, zonder tuin, met uitzicht op een strontstreeg. Eerlijk toch? Daar in Normandië hebben ze tenslotte geen Amsterdam Dungeon of Heineken Experience. We hebben een welkomstpakje stroopwafels voor ze op tafel achtergelaten.

Wel moesten we daar hun kippen en konijnen voeren. De kippen lieten zich aaien en gaven ons eieren, de konijnen probeerden ons te bijten en gaven ons stress. De mannetjes mochten, zo stond er in de handleiding van het huis, absolument pas in de buurt van de vrouwtjes komen. Helaas stond dat pas op pagina 20, toen de kinderen al alle hokken hadden opengezet. De twee mannetjes (Griezmann en Pomplemousse) waren inmiddels druk bezig een piepklein zwanger konijntje (Oréo) te gangbangen, terwijl de overige vrouwtjes (Simba en Apricot) zich trillend achter het hok verscholen. Er volgde een scène van vier stadsmensen zonder konijnenervaring, die probeerden agressieve mannetjes en angstige vrouwtjes te isoleren en in hun respectievelijke hokken te krijgen. Daar kwamen klushandschoenen, handdoeken, bezems en emmers bij kijken.

Nadat de twee mannetjes uiteindelijk binnen hun eigen omheining waren teruggedrongen, lazen we op pagina 21 dat de mannetjes ook absolument pas in elkaars gezelschap mochten vertoeven, zoals de pluizige testosteronballen inmiddels levendig illustreerden door elkaar aan flarden te scheuren. Het protocol was, zo bleek, dat ze beurtelings een halve dag mochten luchten, terwijl de ander opgesloten zat. Net als bij de EBI in Vught, inderdaad.

Er stonden ook twee ezels, Gaspard en Chou-chou, op een stoffig veldje (staan ezels ooit ergens anders?). Ook daar was verkrachting de norm. Van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht probeerde Gaspard Chou-chou te bestijgen en probeerde zij dat te ontlopen. Dus liepen ze eindeloos rondjes. Op Chou-chous flanken waren de slijtplekken van Gaspard’s hoeven zichtbaar, en in haar nek waren zijn bijtafdrukken te zien. Er stond een plastic stoel waar Gaspard op een gegeven moment met zijn hoofd in vast kwam te zitten, waarop hij Chou-chou gewoon probeerde te bestijgen met een plastic stoel op zijn kop. Succes is een keuze.

En dan was daar Louna, de meest ongelofelijke schat die het hondenras ooit heeft voortgebracht. Ze blafte keurig als ze ons het erf zag naderen, maar eenmaal binnen haar territorium werden we afgelikt als haar lang vermiste kinderen. Ze was een variant van een ras dat in het Engels Pointer heette, en Louna toonde waarom: als er een wild konijn in de tuin verscheen, gingen hond en konijn op twee meter van elkaar stokstijf roerloos staan wezen. Hond: Dáár, dáár is-ie, ik zie ’m toch? Konijn: Nee hoor, ik ben er niet, loop maar door, niets te zien hier. Na een halfuur besloot Louna dan dat ze zich voldoende van haar taak had gekweten en kroop ze vermoeid op de stoel naast de eettafel op de veranda, waar ze tijdens onze lange hete ciderzuipfestijnen ontzettend luid ging liggen snurken, met onze kinderen eroverheen gedrapeerd. Die zullen niet meer om konijnen zeuren, laat staan ezels, maar de roep om een hond zal na Louna nooit meer verstommen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden