COLUMNBert Wagendorp

Op het kerkhof begon ik mezelf te haten, met mijn brave anderhalvemetergedrag en aanrakingsvrees

Bert Wagendorp artikel column Beeld .
Bert Wagendorp artikel columnBeeld .

De hoofdvraag van de corona-persconferentie van premier Rutte, afgelopen woensdag, luidde als volgt: ‘Wat te doen met de vakantie?’ Dat dit volgens Rutte de hoofdvraag van de avond was vond ik veelbetekenend. Ik dacht tenminste meteen: de druk is van de ketel, het is klaar. Daar hielp geen lieve moedertje aan, en ook geen waarschuwingen van Diederik Gommers of Ernst Kuipers, laat staan van Ab Osterhaus. Mark Rutte had overduidelijk zijn hotelletje aan de Bodensee al geboekt. De ‘tweede golf’ kreeg opeens een heel andere lading en het nieuwe normaal begon alweer aardig te lijken op het oude. In China is de lucht alweer net zo smerig als voor de crisis. Nog even volhouden, dan is het hier ook weer zover en kunnen we opgelucht ademhalen.

De demonstratie op de Dam en de pc van Mark de Vakantieman markeerden het einde van de coronacrisis en de anderhalvemetersamenleving. We willen het niet meer, we hebben er genoeg van. Een maand of twee geleden leek het erop dat we het wel konden schudden met de buitenlandse vakantie. Ik had dat al geaccepteerd. Maar dat was toen corona nog de spanning van het nieuwe had en er chaos in de lucht hing.

Dat Europa nu weer opengaat komt niet doordat het virus onder controle is, maar doordat de gezamenlijke druk van miljoenen mensen - wij willen ons leven terug - voor politici en beleidsmakers niet langer is te weerstaan.

We hebben de directieven van Jaap van Dissel en zijn collega-virologen strikt gevolgd, gehoorzaamheid die werd gestimuleerd door beelden van overvolle ic’s en dramatische verhalen in de krant. Maar er is een grens aan volgzaamheid en vrijheidsbeperking. Je weet nooit precies wanneer en het verschilt van persoon tot persoon, maar op zeker moment keert de wal het schip.

Bij mij gebeurde dat vorige week vrijdag, op een begrafenis. De met dertig mensen gevulde kerk deed geen recht aan de overledene, er was geen condoleance, en ook geen borrel na. Opeens, op het kerkhof, begon ik mezelf en de andere aanwezigen te haten, met ons brave anderhalvemetergedrag, onze laffe aanrakingsvrees en veilige hoofdknikjes. Ik vond het plotseling weerzinwekkend. Ik voelde me bijna doder dan de dode – die overigens niet was overleden aan covid-19. (Er overlijden, wat de dagelijkse corona-updates van het RIVM ook suggereren, ook nog altijd mensen aan iets anders dan het virus.) Ik had zin om alle gasten demonstratief te gaan omhelzen, maar deed dat niet omdat ik ze niet had gevraagd of ze ook zo onredelijk kwaad waren op Jaap van Dissel.

Dus toen Rutte woensdag verklaarde dat vakantie nu de nieuwe hoofdvraag was, kon hij op mijn volle instemming rekenen. Zeker is dat de nieuwe hoofdvraag, Mark! De hoofdvraag is níet de vraag of het nog een beetje opschiet met een vaccin, ook niet of we ons moeten voorbereiden op een tweede golf, noch hoe we de economie gaan redden – nee, de hoofdvraag is of we op 17 juli richting Carcassonne kunnen rijden.

Het is een proteststem, het is tragische ontkenning, het is de kop in het zand en lak aan die onbegrijpelijke regeltjes en de coronapolitie. Maar het voelt als een bevrijding.

We moeten nog even afwachten of Frankrijk van oranje geel wordt, of we door België kunnen of moeten omrijden over Duitsland, of er geen nieuwe uitbraak komt en of we formulieren moeten invullen. En of de Fransen wel Nederlanders willen, met hun nonchalante houding. De regering komt ons niet repatriëren, zei Mark. Mooi zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden