ColumnSheila Sitalsing

Op een mooi einde. Dat je op een dag om je heen kijkt en denkt: verhip, het is voorbij

null Beeld

Dat een jaarwisseling een natuurlijk moment is om terug te blikken, dingen af te sluiten en nieuwe te beginnen, is ook maar een afspraak tussen mensen die de normen bepalen. Terwijl de meeste kwesties een gebroken boekjaar hanteren. Of niet aan boekjaren doen.

Neem corona: niet van plan zich aan kalendergrenzen te houden. Toen het begon – het voelt als 17 jaar geleden – kon je nog denken: op een dag stopt dit. Zoals een jaar stopt. Duidelijk gemarkeerd, met champagne, feest­gedruis, een pagara en het omhelzen van zomaar-mensen. Streep eronder, schone lei.

Kindergedachte natuurlijk. Het is een illusie te denken dat op 1 januari alles nieuw is en alles anders kan worden dan het was. En het is een illusie te denken dat er ergens komend jaar een feestdag komt, één groot moment, waarop iedereen tegelijk uit zijn hol komt gekropen, ­onwennig knipperend met de ogen in het zonlicht, om de bevrijding van corona te vieren. Ook oorlogen zijn nooit voor iedereen tegelijk op dezelfde dag definitief voorbij; ook officiële bevrijdingsdagen zijn vaak achteraf ­bedachte constructies.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Zo zal het waarschijnlijk gaan de komende maanden: in stapjes steeds ietsje minder corona. Hier en daar een prik. En dan misschien weer een golfje, net wanneer je dacht dat het voorbij was. Nog meer prikken. Een tegenvaller. (Misschien zelfs een keer een meevaller, je moet niets ­uitsluiten.)

Struikelend van incident naar incident. Aan deze incidenten zullen de permanent boze mensen zich kunnen ­laven, zij die elk voorval aangrijpen om hun woede over ­alles wat misgaat in hun leven te botvieren op de crisis­bestrijders en op die lui in Den Haag; bij een zoomborrel kwam onlangs in dit verband de prachtige term ‘staats­verlaters’ langs. ‘Veel Nederlanders zijn woedend dat ze het vaccin pas vanaf 8 januari kunnen weigeren’, vatte ­cabaretier Pieter Derks de toestanden die ons nog te wachten staan adequaat samen.

Elk stukje heroverde vrijheid zal eerst gekoloniseerd worden door de mensen die zich het breedste ­maken en die thuis lange lijsten bijhouden van de dingen waar ze recht op hebben. Dan wordt het zaak terug te ­duwen en te hopen op een overheid de het recht van de langzaamste verdedigt. (Ook dat moeten we niet uitsluiten, er zullen verkiezingen zijn, over streep eronder en schone lei gesproken.)

Voor sommigen zal het nooit meer feest worden. Ook zullen we denken dat we dingen anders zijn gaan doen dan vroeger, maar helemaal zeker zullen we dat niet ­weten, want het is zo lang geleden. En later zullen we niet meer kunnen navertellen op welk moment precies de ­corona is weggeslopen uit ons leven.

Wel hoe, dat zullen we nog weten. Hoe het einde is, is belangrijk, hoorde ik Douwe Draaisma, de aardige professor die zo veel weet over de werking van het geheugen en er zo mooi over kan vertellen, op de radio uitleggen. Het maakt, zei Draaisma, voor een huwelijk dat in een vechtscheiding eindigt niet uit of de echtelieden tien of dertig gelukkige jaren samen hebben gekend; wat beklijft is de herinnering aan het afschuwelijke einde. Omgekeerd is een ellendige periode die mooi eindigt in de herinnering minder erg, minder langdurig in elk geval.

Op een mooi einde dus. Dat je op een dag om je heen kijkt en denkt: verhip, het is voorbij. En dat je dan zomaar-iemand omhelst. Ergens in het komende jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden