Opinie Op de zeepkist

Op de zeepkist: ‘Leraren, neem een voorbeeld aan de boze boeren’

Op de zeepkist: aardrijkskundeleraar Michel Klijmij. 

Michel Klijmij Beeld Eva Faché

‘Met veertigduizend andere leraren stond ik dit voorjaar op het Malieveld voor meer geld en beter onderwijs. Het was echt een grote staking, maar toen ik ’s avonds naar het journaal keek, waren we een kort item tussendoor. Dus ja, ik keek met een zekere jaloezie naar de boeren deze week: je rijdt een paar hekken om, beukt een deur in en je krijgt nog je zin ook. Ik wou dat ik ook een trekker had.

‘We zijn nu ruim een jaar in actie, maar de problemen bestaan al veel langer. Ik geef inmiddels vijftien jaar les, en elk jaar wordt de werkdruk sluipenderwijs weer een stukje hoger, want je wilt die leerlingen wel helpen. Nu klink ik als een ouwe lul die zegt dat vroeger alles beter was, maar dat is nu eenmaal mijn ervaring en die van mijn collega’s. Mijn klassen worden steeds groter, het merendeel heeft 25 tot 30 leerlingen. Onder hen zijn er altijd een paar die extra aandacht nodig hebben, bijvoorbeeld omdat ze adhd of een vorm van autisme hebben. Het jaar is net begonnen en ik heb mijn eerste drie zorgoverleggen al achter de rug.

Wie: Michel Klijmij (39), leraar aardrijkskunde op het Coornhert Gymnasium in Gouda.

Probleem: Leraren voeren al ruim een jaar actie, maar worden nog altijd niet gehoord.

Oplossing: Kijk wat beter naar de boeren en ga over tot hardere acties. Die blijken wel effectief.

‘Ook in de onderwijskwaliteit zie ik een sluipende achteruitgang. Handschriften worden slechter, basisrekensommen kunnen ze soms niet maken. Laatst keek ik een toets na van eersteklassers en zag ik gewoon vijf keer dezelfde spelfout: ‘Dat land licht bij de evenaar.’ Dat zijn de momenten waarop je merkt dat de kwaliteit van het basisonderwijs onder druk staat.

‘De stakingen en protesten hebben tot nu toe weinig uitgehaald en wij zijn gewoon doorgegaan met lesgeven. Het probleem is dat de meeste docenten fijne, betrokken mensen zijn die hun acties niet ten koste van hun leerlingen willen laten gaan. Ik hoor om me heen: ‘Ik kan niet staken, er komt een toetsweek aan.’ Of: ‘Ze moeten de stof toch uitgelegd krijgen.’ Ook de vakbonden staan er in mijn ogen te soft in. Als ik kijk wat er voor 6 november, de volgende actiedag, op het programma staat, zie ik in de brief van mijn vakbond dat er ‘diverse activiteiten’ door het land zijn.

‘Ik wil geen ‘diverse activiteiten’, ik wil harde actie: niet een dagje staken, maar gewoon een week. Dan merken ook ouders dat er echt een probleem is. Al zie ik mezelf geen deuren intrappen, de boel blokkeren wil ik wel. Daarvoor laat ik de klassen graag een dagje achter. Of ik neem ze mee. Een klas pubers loslaten in het ministerie van Onderwijs, dat lijkt me wel wat. En dan langzaam fietsend ernaartoe, over de snelweg, ja. Bij de boeren zie je: als je de boel grootschalig lamlegt, krijg je aandacht. Negatieve publiciteit is ook publiciteit.

‘Misschien zijn we niet boos genoeg, moet het lerarentekort oplopen tot kinderen nog maar drie dagen naar school kunnen. Volgens mij kunnen we het tij nog keren, maar dan moeten zowel beleidsmakers als ouders wel voelen dat het menens is.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden