Lezersbrieven Zaterdag 19 januari

Op de weg naar het einde van onzekerheid dreigt de PvdA de verkeerde afslag te nemen

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 19 januari.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag: 

De achterban van de PvdA voelt zich onzeker. Onzeker over zo’n beetje alles. En met behulp van een reclameman, is men op het briljante concept gekomen dat de PvdA de ‘Partij van de Zekerheid’ is. De slogans die we in onze buurten gaan ­tegenkomen in aanloop naar de aanstaande verkiezingen luiden: ‘Zeker zijn van zorg/onderwijs/een huis voor je kind.’ Vul je wensen verder zelf maar in. Onzekerheid is niet voorbehouden aan de achterban van de PvdA. Onzekerheid lijkt op dit moment iedereen te kenmerken. Maar op de weg die is gekozen om een einde te maken aan de eigen onzekerheid heeft de partij precies de verkeerde afslag genomen.

De PvdA zou behoefte hebben aan een nieuw verhaal en de kiezer wil vooruitkijken. Maar in tijden van identiteitscrisis moet je juist níet naar een nieuw verhaal gaan zoeken. Daar moet je juist weerstand aan bieden en teruggaan naar waar je wortels liggen, je identiteit, je oorsprong. Dat oerverhaal moet je vertalen naar wie je nu bent. En ja, daar heb je soms externe ogen voor nodig, omdat je in tijden van identiteitscrisis juist minder op jezelf durft te vertrouwen. De neiging hebt om af te gaan kijken bij anderen die het wel goed doen.

Maar als die externe ogen ervoor zorgen dat je niet gaat uitdragen wie je bent, maar wat je dóét, dan bevind je je alsnog op zeer glad ijs. Dan is je boodschap flinterdun en op de heel korte termijn gericht. We hebben goed gewortelde politieke partijen, die al meer dan een eeuw verantwoordelijk nemen en dragen, juist nodig in deze onzekere tijden. Dát moet je uitdragen. Misschien een agendapuntje vandaag op het ­congres?

Damaris Beems, Weesp, communicatie-expert

Schimmelhuizen

Ik las met stijgende verbazing de ­column van Marjon Bolwijn over de schimmelhuizen en hun invloed op de gezondheid van de bewoners (O&D, 16 januari). Het is alsof je een bericht leest uit de 19de eeuw. Het is toch een schande dat zoiets nu nog voorkomt. Welke ­politieke partij komt eens op voor deze mensen. Die krijgt mijn stem voor de P.S.-verkiezingen en ik denk de stem van velen.

Jan Pijpker, Uithuizermeeden

Content

Een andere verklaring voor de tevredenheid van de NS reizigers (‘Hoe komt de NS-reiziger toch zo content?, Ten eerste, 18 januari) is misschien dat de zurige sfeer in de coupés is verdwenen van groepjes NS-personeel die hun werk­gever continu afkammen. Het vrolijkere personeel dat er nu rondloopt heeft mijn reisplezier in ieder geval sterk verbeterd.

Marc de Rooy, Lelystad

Bedankt

We gaan er allemaal (niet) op vooruit.

Leve dit kabinet! Een klein pensioentje. Mijn loonstrook in december 552 euro netto. Januari 2019: 551 euro netto. ­Bedankt!

Maria Deinema, Hoorn

Hoezo visitekaartje?

Is het stationskwartier van Heerlen het visitekaartje van de stadsvernieuwing (Brief van de Dag, 12 januari), dan moet het station zeker deugen. Helaas voldoet dat station nu niet. Stap je in Heerlen bij regen uit de Intercity uit Eindhoven, dan word je nat. Niks overkapping! En hoe kun je nou goed overstappen als boven op de ‘fly-over’ de koersborden met ­vertrekinformatie ontbreken?

En wil je dan richting Valkenburg, dan staan er meestal twee treinen op één perron waarbij je als reiziger zelf moet uitzoeken wat de stoptrein is en wat de sneltrein. Tenslotte staat aan stadszijde, ver rechts van de entree de onoverdekte NS-kaartautomaat.

Ik wil best geloven dat Heerlen iets gaat voorstellen, maar waarom is dat station dan nu zo reizigersonvriendelijk?

F. M. Boon, Delft

Geen woorden maar daden

Staatsecretaris Stientje van Veldhoven (D66) stelt dat het kabinet de emissies van houtstook wil verminderen om de schadelijkste gezondheidseffecten te beperken (Ten eerste, 16 januari). Effectieve maatregelen noemt zij echter niet en een stookalert is wel heel vrijblijvend. Onze oosterburen hebben al sinds 2015 verscherpte uitstootnormen voor houtkachels vastgesteld en schoorsteenvegers zijn bevoegd om een al te vervuilend rookkanaal af te sluiten. Ook zijn er filters te koop (tussen de pijp of op het dak). Van het gas af betekent geheid meer houtstook en dat vraagt dus om meer en beter beleid. Waarschuwen ­alleen garandeert geen schonere lucht.

P. Crombach, Klimmen

Beeld Bas van der Schot

Moet die jas nou aan of uit?

Voor leraren natuurkunde op school biedt het artikel in Sir Edmund (12 januari) interessante informatie. Wij vragen leerlingen weleens of een sneeuwpop sneller zal smelten of juist niet wanneer je hem een jas aantrekt. Uit het artikel komt duidelijk naar voren dat het goed is om warm op weg te gaan en met een reeds warme jas.

Een deel van de leerlingen houdt op school het liefst de hele dag zijn of haar jas aan. Wij als, misschien wat oudere, docenten vinden dat onbeleefd, het straalt een houding uit van: hier wil ik niet zijn, ik ben zo snel mogelijk weer weg. Maar de koude jas uitdoen en de warmte van de school tot je door laten dringen is dus beter! En om om 3 uur warm op weg te kunnen gaan naar huis, hoef je de jas niet vanaf half 9 aan te houden. In het spel met de leerlingen beweren we soms (wetenschappelijk ongefundeerd?) dat het aanhouden leidt tot ongewenste schimmelvorming, vergelijk het met een voortdurend vochtige badkamer.

We gebruiken graag actuele wetenschappelijke artikelen. De gegevens over de warmte-isolatie kunnen zo in de eerstvolgende examentoets natuurkunde voor havo 5 worden gebruikt in een mooie opgave over energiehuishouding. Ik begrijp alleen niet wat de redactie heeft bewogen tot de erbij geplaatste afbeelding. Was deze over van het artikel over het mislukte door de gemeente ­Amsterdam gedreven bordeel? Wanneer ik in een examenopgave het artikel met deze foto zou overnemen, vermoed ik dat ik het risico loop van een schorsing. Dat maakt het helaas onbruikbaar.

Kees Bos, Alphen aan den Rijn

Een onsje meer graag

Leuk al die wetenschappelijke rapporten, maar vertaling naar het dagelijkse leven past vaak niet in een academische studie. Wat betekent die mooie etensschijf eigenlijk in de praktijk? (Ten eerste, 17 januari) Stel je hebt een gezin met drie tieners. Dan moet je dagelijks al 6 kilo voedsel sjouwen. Liefst deels vers en nog altijd meer dan 40 kilo per week. De extra calorieën die hiervoor nodig zijn heb ik maar niet meegerekend.

Je wilt ze wat groene groente voorzetten. Lekker verse spinazie. Totaal 1,5 kilo om de dagelijkse 300 gram te halen. Vaak koop ik mijn etenswaren in een biologische winkel. Als ik er 1,5 kilo uit haal, is het schap leeg en mijn tas vol.

En wat zet je ze dan voor? Als je 1 peer en 1 appel meegeeft voor de lunch is de maximale hoeveelheid suiker al overschreden en kan die beker melk er al niet meer bij. Toch maar doen, want stel dat het over een paar jaar toch weer gezond blijkt te zijn.

Dan blijft er echter niets meer over voor het broodbeleg? Jam, pindakaas? Kan niet. De hoeveelheid suiker is al opgegeten. Kaas? Ze hebben al te veel zuivel. Een paar plakjes worst? Dan zit het vleesrantsoen er al voor twee dagen op.

Ik ben ervan uitgegaan dat ik die ­tieners dat allemaal door hun strot kan duwen, maar de praktijk blijkt ook hier vaak lastiger dan gewenst. Het eindigt toch weer anders dan gehoopt: het eten in de vuilnisbak en het innemen bij de snackbar bij de school.

Als ingenieur hou ik mij aanbevolen voor wat meer praktische toepassingsmogelijkheden.

W. Rust , Rotterdam

Feestende bejaarden

Het stuk van de 70-jarige Theo Schuyt, hoogleraar filantropie, over het pensioen heb ik met interesse gelezen (O&D, 17 januari). Hij vindt dat het pensioen te dominant geworden is ‘zonder aanzien(s) des persoons’. Natuurlijk is er best wat voor te zeggen om aan de hand van statistieken van bedrijfsartsen vast te stellen op welk moment men recht zou hebben op AOW en pensioen. Tot zover geen bezwaar.

Echter, dat hij gepensioneerden wegzet als een feestende, trein en museum verstoppende grijze massa, is wat mij betreft te kort door de bocht. Ik denk dat er heel wat instanties met de handen in het haar zouden zitten als de vrijwilligerswerk doende grijze massa het massaal zou laten afweten, laat staan al die jonge gezinnen die maar al te graag een beroep doen op de oppasdiensten van hun gepensioneerde (groot-)ouders.

Theo Schuyt stelt dat het nog niet bij iedereen tussen de oren zit dat er langer doorgewerkt zou kunnen worden. Inderdaad, zolang werkgevers nog aan werknemers van 56 jaar vragen hoe lang ze nog willen werken, is er nog veel te doen (echt waar, eigen ervaring!).

Adrie Jehee, Heerde

Lokale kaasjes

In een mooi interview met wetenschapper Lang wordt uiteengezet hoe we duurzaam 10 miljard mensen kunnen voeden (Ten eerste, 17 januari). Jammer dat bij de beschrijving van deze wetenschapper weer het dubieuze concept van voedselkilometers (food miles) van stal wordt gehaald. Dubieus omdat daarmee gesuggereerd wordt dat lokaal hetzelfde is als duurzaam. Al jaren is duidelijk aangetoond dat voedselkilometers als zodanig niks zeggen over duurzaamheid. Efficiënt uit Zuid-Spanje vervoerde tomaten die daar in de volle grond groeien, zijn duurzamer dan lokaal in Nederland in kassen geproduceerde tomaten. Daarentegen leveren door modieuze chefkoks in kleine autootjes bijeengesprokkelde lokale kaasjes, lamsoortjes en wadschelpjes juist een grote milieubelasting op.

George Jacobs, Nuth

Profiteurs

Veel goedverdienende sporters wonen in Monaco wegens het gunstige belastingklimaat. Een kwalijke zaak. Deze heren of dames hebben altijd geprofiteerd van de uitstekende Nederlandse voorzieningen, en doen dat vaak nog steeds. Misschien was het zonder die voorzieningen zelfs niet eens mogelijk geweest de top te ­bereiken. Daarom een moreel beroep op deze profiteurs: blijf fiscaal een Nederlander. Zo kun je wat terugdoen.

Jacques Linssen, Utrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.