COLUMNArthur van Amerongen

Op de wc nuttigde ik, bevrijd van het mondkapje, mijn Happy Meal

Het was een stralende zaterdag en boordevol levensvreugde ging ik verder met het breien van mijn levenswerk: De Grote Portugese Treinroman. De vorig keer liep ik als een hobo langs het spoor, ditmaal fietste ik naar het station van Vila Real de Santo António, prachtig gelegen aan de Guadiana-rivier die de grens met Spanje vormt. Onderweg maakte ik kiekjes van comateuze stationnetjes met saudade opwekkende namen als Livramento, Luz en Conceição. 

De argwanende lezer denkt nu: in dit slakkentempo vervuilt Van Amerongen mijn krant over vijf jaar nog met onbenullige treinstukjes waarin een gedetailleerde beschrijving van zijn navel een onbetwist dieptepunt vormt in de vaderlandse bellettrie. 

Dat klopt.

Ik had grondige research verricht voor deze expeditie maar viel toch van de ene in de andere verbazing. Zo bleek het stationnetje van Livramento de Grupo Motard Cidade Sem Lei te huisvesten. Vrij vertaald: Brommerclub Wetteloze Stad. Ieder gehucht in de Algarve heeft een dergelijke bende van outlawsIn de praktijk behelst zo’n chapter een maandelijks barbecuetreffen van kereltjes met haarvlechten en bierbuiken, gechaperonneerd door meisjes van 50plus met lederen minirokken en aarsgeweien boven de bilspleet getatoeëerd.

Moe maar voldaan aangekomen in Vila Real, inspecteerde ik minutieus het station. 

De restaurants zijn nog in lockdown maar gelukkig was de McDonald’s Drive open. Dankbaar scoorde ik een Happy Meal. De hamburgerbakker van dienst keek mij meewarig aan en dacht vermoedelijk: een aap op een fiets, hoe vind je zoiets? Hierna zou ik volgens plan op de trein stappen om huiswaarts te keren. 

De comboio stond op het punt te vertrekken. Nog net op tijd kon ik mijn fiets naar binnen sleuren maar de conducteur, met nota bene lang haar, stormde vloekend op mij af en hield een donderpreek: fietsen mogen niet in de trein vanwege de corona! En waarom draag je geen mondkapje? Dat zat in mijn broekzak gepropt en was ernstig vervuild omdat ik weiger elke dag een nieuwe te kopen. 

Van mijn apropos geraakt en zwetend als een rund liet ik mijn fiets achter op het perron en stapte in. De ‘gastheer’ beende onmiddellijk op mij af en brulde: kapje ook over neus, niet alleen over mond. Gedwee kocht ik een kaartje. Zonder boete want zo coulant zijn de Portugese spoorwegen wel. 

Wat moest ik nu met mijn Happy Meal doen? Ik sloop naar de wc. Daar nuttigde ik, bevrijd van het mondkapje, de kleffe lunch en voelde mij als een junk die stiekem zijn shotje zet.

Beeld Gabriêl Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden