ColumnEva Hoeke

Ook vóór de bar vonden ze elkaar in de afkeer van de elite

null Beeld null

Eens in de zoveel tijd, het gebeurt steeds minder naarmate we langer weg zijn, meldt het verleden zich in de vorm van een sms-bericht. Dit keer kwam het gebaar van Henk, de kastelein van het Amsterdamse café waar we in losser tijden om de hoek woonden. Hij wenste ons een goed nieuw jaar en zei erbij dat het met hem en zijn vrouw Elly ook goed ging, dat wil zeggen, in het café was twee keer ingebroken en Elly had nog steeds kanker, maar de vieux smaakte haar nog prima.

‘Vraag even of ze morgen open zijn’, mimede de Man.

Ik keek ervan op: eerder had hij gezegd er niet meer zo nodig heen te hoeven. ‘Dat is geweest’, vond hij, en dan knikte ik, al geloof ik dat we dat vooral graag wílden geloven. Wat had je aan een fijn café zoveel kilometer verderop? Híér moest het gebeuren, niet daar, we moesten vooruit en bovendien veranderde toch altijd alles, zij vast ook.

Nou, mooi niet, zagen we toen we het café de volgende dag enigszins nederig binnenstapten. Vanwege de net gepasseerde jaarwisseling walmde het café nog van gezelligheid. Voor de ramen hingen gouden guirlandes, aan de licht beschadigde bar flonkerden lichtjes tussen verkleurde ansichtkaarten en bovenop de gokkast ontwaarde ik een drieluik van aapjes met een kerstmuts op. Elk jaar maakten Henk en Elly er een heel werk van, ze stonden erom bekend en deden alles zelf, zoals het hoort. Toen een of andere ‘gluiperd in een net pak’ polshoogte was komen nemen met de vraag of ze in het café opnamen konden maken voor Baantjer, maar dan wel zónder alle toeters en bellen omdat de film pas in de zomer te zien zou zijn, hadden ze daar smakelijk om gelachen met z’n allen.

Henk, leunend op de tap: ‘En nou mag jij raaien wie hier een dag voor de verkiezingen voor de deur stond.’

‘Nou?’, vroegen we aanmoedigend, want voor dit soort Amsterdams theater waren we gekomen.

Henk: ‘Rutte. Die lachende pop. Of-ie een kop koffie kon krijgen, nadat hij over de markt was geweest. Camera’s en persvoorlichters erbij. Ja ja, zei ik. Eerst de hele boel beroven en dan nu hier een beetje goeie sier komen maken. Kom je op elk ander moment in het jaar wil ik je best bedienen, maar níét nu. Of kom je iets brengen? Nee, toch? Je komt toch alleen maar afpakken? Nou dan. Je had die kop van ’m moeten zien, schitterend.’

Ook vóór de bar vonden ze elkaar in de afkeer van de elite: de huurbaas die de prijs had verdubbeld en zelf in Villa Betty woonde, een pand van 40 miljoen aan het Vondelpark, de parkeerkosten, de kliek in de Stopera en de nieuwe mensen in de buurt die niet langer een broodje kaas wilden, maar een ei voor 8,95. Wat misten wij nou eigenlijk?

We wisten het niet precies, maar we voelden het toch. Want terwijl Neil Diamond uit de speakers klonk en de Dochters zich verschansten onder het biljart met een flesje appelsap, veel meer nuances tussen bier en water biedt het café niet, werden wij begroet door een oude buurvrouw. 

Jarenlang had ze uit het raam gehangen om je erop te wijzen dat je fiets verkeerd stond, haar man had zelfs speciale kussentjes gemaakt zodat haar knieën niet te veel pijn gingen doen, maar nu voelde ze als iemand met wie we een geschiedenis deelden. 

‘Ach ja’, zei de buurvrouw terwijl een verzoenend lachje haar mond plooide, ‘ik voel m’n eigen thuis in Schotland, terwijl ik al mijn hele leven hier woon. En in Deventer ben geboren. En toch wil ik dáár worden begraven. Leg het maar uit. Het ís niet uit te leggen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden