COLUMNDirk poetst

Ook vandaag volhardt meneer hardnekkig: alleen stofzuigen

null Beeld Annabel Miedema
Beeld Annabel Miedema

Meneer K.’s vaste hulp blijft ziek. Ik mag nog een week. Na twee bezoeken zijn we wat nader tot elkaar gekomen: de boodschappen zijn redelijk naar tevredenheid en we kletsen zelfs zo nu en dan wat. Ook is hij mij gaan tutoyeren. Toch is er nog geen sprake van onvoorwaardelijke liefde. Dat blijkt als meneer zwijgend het bakje pastasalade met kip – een maaltijdsuggestie van mij – uit de koelkast haalt en het voor mijn neus zet.

‘Dit lust ik niet. Neem maar mee naar huis.’

De verpakking oogt vervaarlijk bol. De salade heeft duidelijk te lang in zijn koelkast gestaan. Ook een overjarig gegeven paard kijk je niet in zijn bek, besluit ik, en ik stop de maaltijd in mijn tas. Een verbeterpuntje: liever geen eigen initiatief.

De boodschappenlijst is deze keer duidelijk. Een tweede tocht richting supermarkt is niet nodig. Nu kan onze huishoudelijke strijd beginnen. Ook vandaag volhardt meneer hardnekkig: alleen stofzuigen. Ik begin met het niet al te vitaal meer ogende tapijt in de gang. Plotseling produceert de stofzuiger verontrustende geluiden. Nader onderzoek wijst richting een loszittend filter. Zonder resultaat wroet ik in het binnenwerk. Vervolgens gebeurt waar ik al bang voor was: het geluid heeft meneer K. gealarmeerd, en hij komt de gang in lopen. Wat volgt is een klucht voor twee onhandige heren. Ik, op mijn knieën naast de stofzuiger, meneer leunend op zijn stok. Mijn onderzoek wordt door hem voorzien van ongezouten commentaar. Ik voel de eerste serieuze bonding en waag een ‘Ajeto, buurman!’

Zijn blik is schaapachtig. ‘Buurman en Buurman?’, probeer ik. Hier gaapt een onoverbrugbare generatiekloof. De stofzuiger blijft loeien. En er komt nu ook een lichte brandlucht vrij. Meneer erkent dat het apparaat al geruime tijd aan vervanging toe is. Ik haal opgelucht adem. We gaan terug naar de keukentafel. Meneer K. wenst zo snel mogelijk een nieuwe stofzuiger. Of ik naar die firma in de nabijgelegen winkelstraat wil fietsen. Ik herinner mij vaag dat daar tot een jaar of zeven geleden inderdaad zo’n winkel zat. ‘Zullen we ook even op internet kijken?’, stel ik voor.

Vervolgens maak ik schaamteloos gebruik van mijn voorsprong in de digitale wereld. Ik, onder vrienden bekend als onverbeterlijke digibeet! In een mum van tijd vind ik de relevante websites en reserveer een stofzuiger bij een winkel in de buurt. Meneer stelt voor zelf even ‘geld te trekken’. De horrorscenario’s die het beeld van de kwetsbare Meneer K. bij een pinautomaat oproepen doen mij besluiten voor te schieten. We zien elkaar tenslotte overmorgen weer.

In de winkel staat de stofzuiger al voor mij klaar. Bij het afrekenen krijg ik een onverwacht aanbod. Ik blijk de twee jaar garantie die standaard wordt gegeven te kunnen verlengen tot vijf jaar. Voor slechts 35 euro. De gedachte mijn 82-jarige meneer K. te moeten confronteren met de vraag of hij er over vijf jaar nog zal zijn, doet mij afzien van ruggespraak. Dan maar geen extra garantie, besluit ik.

Als ik, terug in de keuken, de doos uitpak schiet meneer onbedaarlijk in de lach. Hij vindt de witte kleur van de stofzuiger hilarisch. ‘Daar kun je mooi mee aan de slag, vrijdag.’ De boodschap is duidelijk. Ook ditmaal vertrek ik eerder dan gepland.

Boekverkoper Dirk Meuleman (63) schrijft voor de Volkskrant een tiendelige reeks over zijn ervaringen als invalkracht in de thuiszorg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden