Ook Sylvia Witteman gaat haar Facebookaccount opheffen. O nee, toch niet

Sylvia Witteman.

Facebook is een griezelig instituut, waar we allemaal zo snel mogelijk vanaf moeten; zelfs Arjen Lubach zegt het, en dan moet het wel waar zijn, want Lubach is toch een beetje de nieuwe Frits Bom. Ik opende dus mijn Facebookaccount, met het stellige voornemen mijn aanwezigheid daar voorgoed ongedaan te maken.

Niet dat ik nou zo veel met dat hele Facebook gedaan heb, trouwens. Ik kwam er bijna nooit, en wat ik er aantrof deed dan ook denken aan zo’n 19de-eeuws graf waarbij de boomwortels door de verbrokkelde zerk woekeren en het opschrift (‘Gelijk het gras is ons kortstondig leven’) vrijwel onleesbaar is geworden.

In 2015 plaatste ik mijn eerste tekst: ‘Ik begrijp helemaal niets van dat Facebook. Alleen dat het waarschijnlijk heel veel tijd gaat kosten’ en verder bleef ik er dat jaar weg. In 2016 plaatste ik achtereenvolgens een foto van mijn jongste zoontje met een David Bowiemasker voor zijn gezicht en een filmpje van een zwemmende olifant. In 2017 plaatste ik een oude foto van mijn kinderen als kleuters die, verkleed als dokter en verpleegster, een babypop opereren die met ketchup is ingesmeerd.

Tot zover mijn schamele bijdrage aan Facebook. Gelukkig, of helaas, heb ik ook vrienden en familie, die er foto’s op hebben gezet waarop ik A: iets aan het eten of drinken ben, B: door een veel te warme Europese stad aan het sjokken ben of C: naar mijn telefoon zit te staren. Tot slot zijn er nog de felicitaties, elk jaar op mijn verjaardag, vaak vergezeld van virtuele bossen bloemen en schattige kattenfoto’s. Daar heb ik nooit op gereageerd, ondanks het vage schuldgevoel dat met die nalatigheid gepaard ging.

Dat was het wel zo’n beetje, mijn leven op Facebook. Geen politieke, religieuze of sociaal-economische discussies, geen verwijzingen naar seks, drugmisbruik, geplande plof- en ramkraken of chantage van het Koninklijk Huis; ik besloot mijn Facebookaccount niet op te heffen, maar gewoon te laten staan. Wat kan iemand dáár nu over mij te weten komen?

Ja, dat ik kinderen heb, dat ik van katten en bloemen hou, van eten en drinken, van zwemmende olifanten en van David Bowie, God hebbe zijn ziel. Dat ik graag reis naar veel te warme Europese steden, dat ik mijn telefoon vaak gebruik, en dat ik nooit reageer op felicitaties van Maud, Gerben, en Monique met wie ik in de klas zat toen ik 8 was.

Wat heeft Mark Zuckerberg met zijn griezelige, privacyverslindende Facebook aan dat lullige beetje informatie over mij? Ik ben méér dan dat. Zo ontzettend veel méér dan dat.

Al zou ik zo gauw niet weten wát. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.