Column Esther Gerritsen

Ook leraren hebben recht op griep

Esther Gerritsen

De leraren in onder andere Amsterdam mogen gratis een griepprik gaan halen. Arme leraren. Het mooie van een beetje griep bij een verder gezond mens is dat je erachter komt dat je wel degelijk alles kunt afzeggen. Dat de ijzeren regelmaat van het werkende leven geen ijzeren wet blijkt te zijn.

Als er eens op de plaats van een vaste column in mijn krant staat dat de columnist ziek is, dan verschaft mij dat altijd genoegen. Zolang het om niets ernstigs gaat, zegt het mij dat vele plichten ook maar relatief zijn.

Mijn laatste griep vorige winter was geen pretje, maar het had wel iets bevrijdends om al mijn afspraken af te zeggen. Dat bevrijdende klinkt alsof er een keus was, maar die was er niet. Ik kon moeilijk kruipend over straat naar die lezing.

Ik zou het als leraar meteen benauwd krijgen als mij de griepprik werd aangeboden. Alsof ze een sticker op je hoofd plakken: ‘Verboden ziek te worden.’ Niet vanwege complicaties, niet om jou en je medemens te beschermen tegen ernstigere zaken, niet omdat ze zich zorgen maken om je gezondheid, maar omdat jij ab-so-luut niet mag verzaken.

Mijn 9-jarige dochter begon te morren toen ze over de griepprik voor leraren las. Ze vindt het heus vervelend voor haar geliefde meesters en juffen als ze ziek zijn, maar ze geniet van de verandering als haar klas ineens verdeeld moet worden over andere klassen, als alles ineens anders is dan anders. En als ze bij echte nood de leerlingen naar huis sturen, moet ik dus mijn werk afzeggen. Ook mogelijk.

Griep is niet fijn, begrijp me niet verkeerd. Eens in de tijd heb ik die vergisgedachte, dat gewoon een weekje ziek zijn weleens prettig zou zijn. Maar als het dan zover is, realiseer ik me weer hoe afschuwelijk het is om ziek te zijn. Ik denk aan de mensen die erger ziek zijn en ik waardeer mijn gezondheid des te meer. Ja, het heeft een nederig makende werking, zo’n griep. Zeker omdat je er niets aan kunt doen.

Maar stel je toch voor dat je een leraar bent en al je collega’s halen de griepprik en jij niet. Goed, je hoeft het officieel niet te melden, of je die prik wel of niet hebt gehaald, maar ik kan me niet voorstellen dat daar in de lerarenkamer over wordt gezwegen. Ben jij een prikweigeraar, dan wordt het ziekmelden toch ineens wat lastiger. Dan is het nog je eigen schuld ook dat je de griep hebt, sowieso een rotidee. En nog erger: sommige scholen geven een financiële beloning. Doe je niet mee, dan word je dus ziek door je eigen schuld, het kost je geld en je benadeelt je collega’s. Dan ben je niet alleen ziek, maar ook nog dom en een slechte collega. Ja, zo motiveer je de mensen wel.

Het probleem is natuurlijk niet de griep, maar het lerarentekort. Als ik als leraar een griepprik kreeg aangeboden, zou ik als protest onmiddellijk thuisblijven en me ziek melden. En als ik dan echt de griep kreeg, zou ik kruipend de straat op gaan en met mijn laatste krachten een spandoek omhoog houden: ‘Ook wij hebben recht op griep!’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden