VERSLAGGEVERSCOLUMNKaya Bouma in Mechelen

Ook in Mechelen kunnen hoogopgeleide tweeverdieners geen huis kopen

null Beeld

Toen Thom Lindenlauf (32) zes jaar geleden begon te zoeken naar een koophuis had hij goede moed en geen kinderen. Grijze haren had hij ook nog niet. Inmiddels heeft hij een zoontje van twee, een baby op komst en is duidelijk dat als hij ooit een huis wil bezitten in zijn geboortedorp, hij het zelf zal moeten bouwen.

Thom woont in een huurhuis van 70 vierkante meter. Naast hem wonen zijn zus Kim (34) en haar vriend ook op 70 vierkante meter, met een dochter van 13 en een zoontje van 10 maanden. Daar hebben ze nog geluk mee. Er is hier ook iemand binnen de vereniging die het moet doen met het vakantieappartementje van haar oma. Er is een stel met een pasgeborene in een éénslaapkamerappartement.

Hier, dat is Mechelen, Zuid-Limburg, vlakbij de grens met België. Veel verder van de oververhitte Randstedelijke woningmarkt kun je niet komen in Nederland. Maar die afstand betekent weinig. Ja, de huizenprijzen liggen hier lager dan in Amsterdam of Utrecht, zeggen Thom en Kim, maar de lonen zijn ook lager en de problemen hetzelfde. Ook in Mechelen komen hoogopgeleide tweeverdieners als zij niet aan hun eerste koophuis.

Thom, Kim en dorpsgenoot Jos Corten (34) zijn naar de parkeerplaats van de basisschool gekomen om te laten zien hoe ze die problemen in één klap willen oplossen. Samen lopen we naar een open plek middenin het dorp. Thom wijst naar de kale akkers aan weerszijden van de weg. Op deze landbouwgrond hopen ze zo’n achttien nieuwbouwhuizen te bouwen.

Om dat te bereiken hebben ze samen met een groep jonge dorpsgenoten een vereniging opgericht: CPO Mechelen, kort voor: Collectief Particulier Opdrachtgeverschap. Ook kort voor: zelf de boel regelen, want daar komt het op neer. Maar verwacht van Thom, Kim en Jos geen lange bespiegelingen over beleid dat tot een onmogelijke huizenmarkt heeft geleid. Jos: ‘Welk beleid? Er wordt veel gepraat maar waar leidt het toe? De prijzen blijven stijgen.’

Van links naar rechts: Jos Corten, Kim en Thom Lindenlauf op de landbouwgrond waar ze hun eigen huizen hopen te bouwen. Beeld Beeld: Kaya Bouma
Van links naar rechts: Jos Corten, Kim en Thom Lindenlauf op de landbouwgrond waar ze hun eigen huizen hopen te bouwen.Beeld Beeld: Kaya Bouma

Liever vertellen ze over hun plannen. Hun vereniging telt inmiddels zeventien leden, goed voor zeventien huishoudens. De jongste is 22 en de oudste tegen de 40. Het zijn vrijgezellen, jonge stelletjes en gezinnen. Met hulp van een adviesbureau regelen ze alles zelf. De zoektocht en aankoop van geschikte grond, vergunningen, bodemonderzoeken, stikstofberekeningen. Ze nemen zelf een architect in de arm en een aannemersbedrijf.

Het plan is ‘hele normale huizen’ bouwen, zegt Kim. Geen luxe, geen gedurfde ontwerpen. Huizen van twee tot drie ton. Twee-onder-een-kapwoningen, met drie slaapkamers. Kim durft er nog niet van te dromen.

Nieuw is deze werkwijze niet. ‘In de Randstad gebeurt het al jaren. Maar in Limburg is dit nog niet vaak gedaan.’ De gemeente en de provincie zijn van het begin af aan ‘heel positief’. Het proces wordt er niet minder stroperig om. Zekerheid dat die achttien huizen er daadwerkelijk gaan komen, hebben ze nog altijd niet.

En dus kijken Thom, Kim en Jos nog altijd met een schuin oog op Funda, al valt daar meestal weinig te zien. Veel wordt onderhands verkocht, zegt Jos. Er zijn mensen die meteen voor de deur staan als ze horen dat een stel gaat scheiden.

Thom wijst naar het eind van de straat. Daar staat een doodgewoon huis. Het is laatst verkocht voor 410 duizend euro. ‘Er is 30 duizend euro overboden. Wij vinden dat veel.’ De kopers komen niet uit Limburg en zijn van plan het te verhuren als vakantiehuis. Dat zien ze hier vaker. Veel mensen dromen van een tweede huis met uitzicht op de heuvels. Thom: ‘Die huizen staan vervolgens wel het grootste deel van het jaar leeg.’

Intussen vergrijzen de dorpen in de omgeving. Voetbalverenigingen worden opgedoekt en basisscholen moeten fuseren. Op die plekken kan een starter wel een huis krijgen. Maar Kim, Thom en Jos zijn verknocht aan hun geboortedorp. Jos woonde jarenlang voor zijn werk in Rotterdam, kwam elke donderdagavond terug voor de voetbaltraining om op vrijdagochtend weer op kantoor in Rotterdam te verschijnen. Thom: ‘Dat zegt alles over de sociale cohesie hier.’ Die willen ze behouden.

Het is nu vier jaar geleden dat ze aan dit project begonnen. Als alles doorgaat krijgen ze in het ‘allergunstigste scenario’ eind 2023 de sleutel van hun huis. Thom: ‘Bijna zeven jaar nadat we zijn begonnen.’ Hij haalt een hand door zijn haar. Aan de zijkant wordt het grijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden