Column Arthur van Amerongen

Ook ik was ooit een terrorist

Ik zag de documentaire Inside the Mossad op Netflix en kreeg spontaan heimwee naar Israël. Niet dat ik daar nog heen hoef want ik heb het Heilige land - onder de dekmantel van correspondent - voldoende uitgewoond.

De meeste mossadnikim in de documentaire ken ik van naam, Yossi Alpher heb ik een paar keer geïnterviewd. Alpher zat tijdens de Iraanse revolutie (eufemisme voor een weerzinwekkende slachting) namens de Mossad in Teheran.

De geboortige Amerikaan spreekt nog steeds Hebreeuws met een vet accent, bij andere old boys van de Mossad hoor je vaak een Oost-Europees of Duits accent.

Ze bedienen zich van het plechtige, bepaald niet sexy Ivriet van Ben Jehoeda, de grondlegger van het Modern Hebreeuws.

Ivriet shel shabbat noemen ze dat: sjabbeshebreeuws.

Ik vroeg mij af waarom ik spontaan heimwee kreeg. Of beter gezegd: fernweh.

Bij aflevering vier viel het kwartje. Sommige mossadnikim leken op Amos Oz en droegen net als hij zo’n typisch korenblauw katoenen kibboetsoverhemd met korte mouwen. De bovenste knoopjes los, zoals Bernard-Henri Lévy, maar dan stoer.

Mijn kibboetservaring is overigens zeer beperkt. Omstreeks 1980 meldde ik mij in opperbeste stemming bij Yotvata in de Arava-woestijn: heerlijk overwinteren en tussen het neuken door sinaasappels plukken en de hora dansen. 

Na twee dagen werd ik uit die kibboets geschopt wegens alcoholmisbruik tijdens Poerim, het joodse carnaval. Toen ben ik maar borden gaan wassen in Tel Aviv.

Dat oude Israël, een geil aggenebbisj Oostblokland met palmbomen, mis ik.

Ik zag al die briljante Amoz Oz-lookalikes voorbij komen en dacht: the zionists you love to hate.

Het was fijn dat ze het zonder gêne over terroristen hadden, een term die helaas in onbruik is geraakt.

Ook ik was ooit een terrorist. Op de chr. mavo Beukenlaan in Ede, vernoemd naar ingenieur A.H. Beuken die onder andere de Muur van Mussert in Lunteren bouwde, zette ik tijdens een barre winter in het holst van de nacht de verwarmingsketel uit zodat we de volgende dag ijsvrij kregen en ik dientengevolge de held van alle meisjes was.

Van directeur Komdeur moest ik terwijl hij mij martelde, opbiechten dat ik een terrorist was (het waren de hoogtijdagen van de PLO). Anders mocht ik de mavo niet afmaken. 

Ik weigerde aanvankelijk maar zwichtte omwille van mijn carrière.

Met terugwerkende kracht vind ik terrorist een koelere geuzennaam dan bijvoorbeeld klimaatspijbelaar, maar na het zien van de Netflix-documentaire was ik blij dat de Mossad mij nooit achter de vodden zat.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.