Column Peter Middendorp

Ook ik maakte eens afspraken met een talkshow – dat had ik niet moeten doen

Ik heb ook een keer afspraken met een talkshow gemaakt. Net als Jenny Douwes, de voorvrouw van de ‘blokkeerfriezen’, die het zuivere dorpsleven probeerden te beschermen tegen de kwade invloeden uit de stad, terwijl oom agent een oogje toekneep, zoals Sietse en Hielke ze in de boeken van De Kameleon hebben voorgedaan. En net als Jenny had ik die afspraken niet moeten maken.

De mensen van de talkshow, Pauw & Witteman, hadden geen zin in mij als gast. Een schrijver met politieke columns is toch saai, al was het verkiezingstijd. Waar moest je het met zo iemand over hebben? Na lang aarzelen kwam er bericht. Ik mocht toch komen. Ze hadden iets leuks bedacht, een verkiezingsspel.

Vooraf zouden de andere gasten een lijstje sturen met persoonskenmerken, die zij belangrijk vonden aan een leider, waarna ik ze, op basis daarvan, aan het einde van het programma, een stemadvies zou ­geven, waarbij ik gebruik mocht maken van mijn Haagse ervaringen door bijvoorbeeld leuke anekdotes te vertellen.

Er waren in mij wel alarmsignalen afgegaan, maar die stonden indertijd te scherp afgesteld. In therapie hadden ze me juist geleerd om die signalen te negeren, anders kwam je niet meer buiten en leefde je niet echt – dus ik zei: ‘Een spel, ja, ­weten jullie het zeker?’

Linda de Mol vond ‘eerlijkheid’ de belangrijkste eigenschap van een leider, had ze me vooraf laten weten. Andere gasten hadden andere punten op hun lijstjes gezet. En Frits Huffnagel, over wie de vraag rondzong of hij was uitgenodigd of op eigen initiatief was komen opdagen, had geen lijstje ingeleverd.

Het duurde lang voordat mijn spel aan de beurt was, want zo heette het al, ‘mijn spel’ – blijf wakker jongens, straks komt ­Peter met zijn verkiezingsspel.

Linda de Mol, die ik Femke Halsema zou adviseren, de enige vrouwelijke kandidaat, mocht beginnen. Ze leek even na te denken, alsof ze ter plekke moest bedenken wat ze ook alweer belangrijk aan politici vond, en zei toen stralend: ­‘Vaderlijkheid. Dat vind ik nou belangrijk.’

Ik schrok. Zo hadden we het niet afgesproken. Witteman zei vooraf: ‘Wat er ook gebeurt, hou vast aan je plan.’ Maar zo kon ik Linda natuurlijk geen Halsema meer adviseren, en ook geen andere politicus, want die had ik al voor de anderen gereserveerd. In paniek keek ik naar Pauw en Witteman, maar die begrepen niet wat er aan de hand was en keken terug met blikken die van verbazing in afschuw overliepen – spreek, leken ze te denken, in godsnaam, waarom zeg je niets?

Ik weet niet meer wat ik heb gezegd. Of ik wel iets heb gezegd. Mijn geheugen laat me wat dat betreft in de steek. Het begon pas weer te werken toen ik na de uitzending door stille redacteuren met dunne lippen voorzichtig uitgeleide werd gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.