Column

Ook ik heb een milde vorm van misofonie

Column Emma Curvers

Sinds NOS op 3 een reportage maakte over misofonie ('Ik trek je kop van je romp als je smakt'), hebben veel mensen om mij heen alvast hun zelfdiagnose gesteld. Gesmak, geadem, geklik, het is allemaal als gluten voor hun oren. De aandoening kreeg eerder bekendheid toen Simon van Nick en Simon als patiënt uit de kast kwam in Libelle. Simon zei 'een hekel te hebben aan geluidjes' en zei er veelbetekenend bij dat Nick er alles van wist.

Beeld thinkstock

Misofonie is ongekend populair. GoogleTrends laat zien dat de zoekterm sinds begin dit jaar is geëxplodeerd en de nieuwe behandeling bij het AMC heeft nu al een wachtlijst van 160 geluidshaters. Ik heb natuurlijk onmiddellijk de zelftest gedaan en blijk slechts een milde vorm te hebben. Ik kan specifiek niet tegen het genies van mijn moeder. Ik heb haar ook wel eens gevraagd of ze dat anders kan doen (nee).

Naast slachtoffer ben ik ook dader: zo werd ik laatst betrapt op mondademen, toen een vriend tijdens de film ineens geërgerd mijn mond dichtklapte. Ik schaamde me natuurlijk - mouth breather is niet voor niets een scheldwoord. Het wordt geassocieerd met geestelijke beperkingen én zorgt er in je jeugd voor dat je gezicht zich ongelukkig ontwikkelt. Met mouth breather noem je iemand dus in één klap beperkt, lelijk en nu ook nog irritant. Puff Daddy schijnt er ook aan te lijden. Op internet lees ik van een anonieme misofoon dat hij het kussen soms even op het te hard ademende gezicht van zijn echtgenoot drukt. De rest van de middag onderzoek ik hoe ik van mijn walgelijke gewoonte afkom.

Eigenlijk vormt iedereen een bron van ergernis voor de misofoon. Het gaat bijna altijd om geluiden die mensen maken door simpelweg te ademen, te eten, eigenlijk gewoon te bestaan. Je zou misofonie dus als een subcategorie van mensenhaat kunnen zien.

Maar misofone mensen vinden het ademen van kinderen of bejaarden dan weer níét storend. De woede is een impulsreactie, zegt AMC-onderzoeker Arjan Schröder, maar 'er zit vaak ook een vorm van toetsing bij: in hoeverre is iemand verantwoordelijk voor het geluid dat hij maakt?'

Volgens Schröder hebben misofonen dan ook een 'sterk beeld van goed en fout'. Zij vinden, mogelijk onbewust, dat een fatsoenlijk mens zich gewoon koest te houden heeft.

Eigenlijk is de wijdverbreide misofonie dus een vorm van doorgeslagen beschaving. Een werkend lichaam is niets om je voor te schamen. Mensen zijn gewoon vieze, luide dieren, die net zo goed mogen smakken, gapen, niezen en hijgen als ezeltjes en kleuters.

Zoals Simon een boegbeeld is geworden voor het leed van misofonen, mag ook best eens iemand het opnemen voor het menselijke geluid. Ik denk dat daarin een taak is weggelegd voor Nick.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.