Column Tv-recensie

Ook fans van emigratie-tv komen in veelbelovend Ollolai thuis

De een wil in Ollolai nog niet dood gevonden worden, de ander begint er een nieuw leven en laat dat filmen door RTL.

Het Italiaanse gehucht Ollolai telt nog maar 1.200 zielen. Voornamelijk oude zielen, want de jonge maken dat ze wegkomen bij gebrek aan werk en leven in de brouwerij. In een poging verse inwoners te trekken, besloot de gemeente een paar jaar geleden verwaarloosde en verlaten woningen aan te bieden voor het symbolische bedrag van 1 euro, zoals op meer plekken in Italië gebeurt. Wie zich over een klushut ontfermt, moet ’m binnen drie jaar hebben gerenoveerd.

Toen het AD zich vorige zomer in het plaatsje op ­Sardinië meldde voor een reportage over het initiatief waren er nog twintig eurohuizen beschikbaar. De burgemeester zag een toekomst voor Ollolai als toeristische trekpleister, maar in het dorpscafé reageerden de stamgasten volgens de journalist ‘lacherig’ op dat idee: ‘Er is hier niets!’

Vervolgens kwam RTL4 langs met het best wel slimme businessplan een realityprogramma van het gebeuren te maken. De zender stort zich de laatste tijd enthousiast op langlopende Ik Vertrek-varianten. Nadat vorig jaar drie Nederlandse gezinnen een lap grond ter beschikking kregen in Chili, zijn nu vier families naar Kaapverdië gezonden om van niets iets te maken in Helemaal het einde!. Daar komt nu dus Het Italiaanse dorp Ollolai bij, waarin vijf Nederlandse stellen ‘de kans van hun leven’ krijgen om hun ‘Italiaanse droom’ te verwezenlijken.

Maandag verkenden de eerste koppels hun potenti­ele nieuwe woonplaats, in de tweede aflevering was het dinsdag de beurt aan een tweede lichting. Lang niet iedereen was door het dolle. Sommige duo’s schrokken zo van de uitgestorven straten en de erbarmelijke staat van de huizen, dat ze zich terugtrokken nu dat nog kon.

Limburgers Christel en Carl kregen ‘geen prettig gevoel’ van het eerste bouwval dat ze bekeken, ‘een beetje een gevangenisidee’. Ook een andere woning, of wat er van over was, deed Carl tot twee keer toe het woord ­‘gribus’ uitspreken. ‘Hier gaan we dood’, zei hij. Sandra en Marcello daarentegen stonden te trappelen om in de gevangenis oud te worden. Zij: ‘Ja, heel raar, maar net of ik thuisgekomen was.’ 

Een ‘dorpsraad’ met als voorzitter de burgemeester bepaalde welke stellen zich in Ollolai mochten vestigen, aan de hand van hun gepresenteerde ondernemingsplannen. Leuk volk, deze Italianen, en een verfrissende keuze van de makers om ook de bewoners van het dorp bij het programma te betrekken. 

Sandra en Marcello kwamen met hun plan voor een likeurstokerij en taverne door de ballotage heen. En ook het jonge stel Ovan en Marije kreeg dinsdag groen licht om hun modelabel en ‘sleep & experience’ op ­Sardinië onder te brengen. 

Hierna begint het avontuur pas écht, leerde de aankondiging voor woensdagavond. Lekkage! Achteruit rijden met een bus in een smal, aflopend straatje! ‘Dit wordt allemaal veel duurder dan ik dacht dat het zou worden!’ Het kan niet anders of ook de fans van emigratie-tv komen in veelbelovend Ollolai thuis. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.