Column Samuel

Ook de rechter moet zien dat Samuel alleen volwassen in jaren is

Willem Vissers schrijft elke maand over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel.

Samuel bij het draaiorgel op zijn 18e verjaardag. Beeld RV

Begin juni was hij jarig, onze Samuel. 18. Het zijn van die speciale mijlpalen. Het is, vanwege het contrast met een normale jongen van 18, bijna niet te geloven. 18. We hadden ter verhoging van de feestvreugde een draaiorgel gehuurd voor het kinderdagcentrum, als alternatieve traktatie. Zo’n groot orgel dat herkenbare melodieën en vrolijkheid verspreidt.

Het paste niet eens door de doorgang naar de binnentuin, waar ook op deze dag het Pinksterfeest was. Dus stond het orgel op de parkeerplaats en draaide de orgelman zijn muziek bij het arriveren van de feestgangers. Kinderen en jongvolwassenen kwamen van verschillende locaties van Rozemarijn, al dan niet met de elektrische huifkar.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie

Samuel moest even wennen aan het geluid van het orgel en deinde vervolgens van het ene been op het andere, met zijn doorbrekende lach die ons laat smelten. Zijn wat hangende mondhoeken trekken dan omhoog en zijn gezicht straalt een en al geluk, met een soort naïviteit alsof hem niets kan gebeuren. Vermoedelijk denkt hij dat echt.

Samuel: op zijn 16de bijna hetzelfde mannetje als op zijn 17de of 18de, alleen is hij ietsje gegroeid. Terwijl alles toch zo anders is en zeker anders wordt. Want vorige week moest Samuel zich melden bij de rechtbank in Haarlem, om zijn nieuwe leven te laten toetsen en registreren. Ik was niet mee vanwege het WK voetbal voor vrouwen in Frankrijk, en anders hadden ze ook weinig aan mij gehad, want Bernique heeft sinds zijn geboorte de hele administratieve rompslomp voor haar rekening genomen. We doen alles in overleg, maar zij is de grote uitvoerder, zij kent feilloos de weg in het woud van bureaucratie.

‘Hallo Samuel’, zei de vriendelijke rechter nadat hij het detectiepoortje was gepasseerd. De hele sessie duurde een minuut of tien. Onze oudste zoon David was strak in het pak gestoken. Het is prachtig om te zien hoe hij zich op dergelijke momenten ontfermt over zijn grote kleine broer. Bernique en David zijn straks, als de rechter heeft beschikt, bewindvoerder en mentor van Samuel.

Dat is nodig omdat Samuel ook in de toekomst niet in staat is zijn financiële zaken te behartigen. Vandaar een bewindvoerder. De kantonrechter legde uit dat de bewindvoering verantwoordelijkheid dient af te leggen voor de uitgaven namens Samuel, die straks onder meer een Wajong-uitkering krijgt. De mentor is meer voor zijn geestelijke welzijn en alle andere zaken, ook in medisch opzicht. Als Bernique of mij iets overkomt, komt David in het spel voor. Dan zal zijn verantwoordelijkheid groot zijn. Dat hij die op zich neemt, mag misschien logisch lijken, maar wij vinden dat groots van hem. Het stelt ons gerust.

Samuels jongere broer Joshua was niet mee naar de rechtbank. Hij vroeg al van tevoren op lieve wijze wat zich zou afspelen. ‘Wat als de rechter het niet goed vindt wat wij willen’, vroeg hij zich af, alsof hij alvast vooruitkeek op mogelijke problemen. De rechter zal zijn goedkeuring verlenen. Het besluit is misschien een formaliteit, maar die is wel van groot belang. Samuel is alleen volwassen in jaren.

‘Samuel: op zijn 16de bijna hetzelfde mannetje als op zijn 17de of 18de, alleen is hij ietsje gegroeid. Terwijl alles toch zo anders is en zeker anders wordt.’ Beeld Marijn Scheeres
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden