Column Sylvia Witteman

Ook de jongste campagne van Sire, ‘Waardeer het, repareer het’, is gedoemd te mislukken

Die campagnes van Sire (motto: ‘De maatschappij een beetje mooier maken’) vind ik altijd nogal tragisch, omdat ze zo overduidelijk vechten tegen de bierkaai. Hun vorige poging betrof de campagne #doeslief. Ze hoopten geloof ik dat alle kopschoppers, conducteurbespugers en doodsbedreigers van Nederland door die zwakzinnige slogan #doeslief opeens berouwvol met nat gekamde haartjes fruitmanden bij hun slachtoffers zouden gaan langs brengen. Maar niks hoor, nog geen rimpelig appeltje.

Ook hun jongste campagne, ‘Waardeer het, repareer het’, is gedoemd te mislukken. Wij moeten kapotte spullen repareren, is de boodschap, in plaats van weggooien. Ik begon al zelfgenoegzaam te glimlachen, want ik gooi zelden iets weg. Niet uit rechtschapenheid trouwens, maar omdat ik ziekelijk gehecht ben aan bepaalde spullen. Vorige week liet ik nog een nieuwe rits zetten in een twaalf jaar oud jasje van H&M. (Die rits was duurder dan het jasje zelf.)

Nieuwsgierig klikte ik de nieuwe Sire-campagne open. In beeld verscheen een vlotte jongeman die met onzekere maar welwillende hand een lapje op een gat in een spijkerbroek zat te naaien. Nu is er iets grappigs aan de hand met gaten in spijkerbroeken. Je ziet ze overal. Die gaten zijn niet het gevolg van ongelukjes of sleetsheid, nee, die zijn er met opzet in gemaakt, door kindslaven in sweatshops in Bangladesh. Spijkerbroeken met gaten zijn nu eenmaal mode. Geen vlotte jongeman die daar een lapje op zal naaien.

Ik sloot mijn ogen en dacht aan de makers van die Sire-campagne. ‘Knip jij even een gat in die broek?’, zegt de een tegen de ander. ‘Op de dij, lijkt me prima.’ En even later: ‘Shit, je hebt het veel te netjes gedaan. Doe hier nog even een knipje... ja, zo. Alleen, die randen zien er veel te nieuw uit. Wacht, ik weet wat...’ en dan sturen ze een stagiaire naar de Gamma, voor een stuk grof schuurpapier. ‘Nou hier nog een beetje schuren... en daar... Mwah. Zo moet het dan maar. Camera... loopt!’

En wat zegt de bronzen stem van de voice-over? ‘Een gapend gat in de broek waarin je paradeert. Die je flatteert. Lekker laat voelen met elke stap. Maakt het nog geen poetslap.’

Poetslap! Bestaan er werkelijk mensen die een spijkerbroek, al dan niet met gaten, als poetslap gebruiken? Dat poetst toch niet lekker? Veel te stug. En wat poets je daar dan mee? De kolenkachel?

Nee, ik weet zeker dat die spijkerbroek, met dat mislukte gat en dat lullige lapje, direct na de opnamen door die stagiaire in de kliko is geflikkerd. Nooit gedragen, nooit mee gepoetst.

Mooie boel, Sire! #doeslief!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden