Opinie Doe-het-zelf-kip

Ook de doe-het-zelf-kip wordt onnodig gedood

De doe-het-zelfkip maakt bewust van de herkomst van vlees. Maar waarom überhaupt een kip doden?

Een van de deelnemers aan het Doe-het-zelf-kipproject. Foto Pauline Niks

Gedurende de 60 dagen waarin ze geleefd hebben, hebben de zogenaamde doe-het-zelfkippen behoorlijk wat media-aandacht ontvangen. Het doel van dit project was om het doden van het dier weer onderdeel te maken van de vleesconsumptie.

Immers, wanneer we dode dieren in de supermarkt kopen, is er weinig meer dat ons herinnert aan de manier waarop ze daar terecht zijn gekomen. Verwerkt tot een resultaat waar vaak geen kip meer in te herkennen is, verpakt in plastic, in ons boodschappenmandje tussen de zakken chips en flessen mondwater, hebben we het niet meer over kippen (personen) maar over kip (product), of we gebruiken nog abstractere termen zoals schnitzel en drumsticks.

Het idee om mensen er bewust van te maken dat voor hun eten een dier gestorven is, vind ik heel goed. Het zou ervoor kunnen zorgen dat mensen zorgvuldiger overwegen wat ze consumeren, en wíé ze consumeren.

Ik heb echter ethische bezwaren tegen de aanpak die gekozen is met de doe-het-zelfkip. Net als de meeste andere vogels, beschouwen kippen de eerste persoon die zij zien wanneer zij uit het ei komen als hun moeder. Deze doe-het-zelfkippen beschouwden daardoor menselijke dieren als hun moeders, en vertrouwden hen. Echter, deze ‘moeders’ verdienden dat vertrouwen niet, aangezien zij hun ‘kinderen’ enkel op aarde lieten komen om hen uiteindelijk te vermoorden. De ‘liefde’ waarmee deze kuikens zijn grootgebracht, was dus nogal misleidend.

Deze door mij beredeneerde moeder-kindrelatie gaat voor veel mensen wellicht te ver. Laat ik mijn bezwaar dan verder richten op daadwerkelijke ouders en hun kinderen: het gezin uit het artikel in de Volkskrant van 23 juli. De dochter des huizes geeft na een maand aan dat ze het eng vindt dat haar papa de kuikens dood gaat maken. En ze legt de link naar kippenvlees: ‘Ik wil nooit meer kip eten.’ Ik vind dat een heel logische reactie. Een mensenkind is nog relatief weinig blootgesteld aan marketing, traditie en andere factoren die ervoor zorgen dat menselijke dieren het normaal vinden om niet-menselijke dieren te eten. De kuikens zijn lief, waarom zou je de kuikens doodmaken? En waarom zou je überhaupt een kip doodmaken?

Volgens mij is dát bewustwording, en dus dat waar het project op gericht was. Maar deze conclusie zou de vee-industrie niet ten goede komen. Dan zouden mensen namelijk massaal vegetariër of veganist worden. En dus gaat na deze diepgevoelde aha-erlebnis de manipulatie driftig verder om hem weer net zo diep weg te stoppen. Uiteindelijk eet het meisje namelijk toch vrijwillig mee wanneer de inmiddels vermoorde kip op het menu staat. Wat is haar in de tussentijd verteld? Ik kan een gok doen: ‘Mensen hebben nou eenmaal vlees nodig om gezond te zijn’, ‘als je vegetariër wordt kun je nooit meer de kipburgers eten die je zo lekker vindt’, ‘het ziet er misschien vervelend uit, maar de kip merkt er niets van!’

Het zijn stuk voor stuk argumenten die ook ik te horen kreeg toen ik als kind aangaf geen dieren meer te willen eten. Voor iemand die thuis is in de materie, is het een eitje om de genoemde argumenten te weerleggen, maar net zoals de kuikens hebben ook mensenkinderen blind vertrouwen in hun ouders en zullen ze er dus in meegaan. Met enig geluk komt dit mensenkind er net als ik op volwassen leeftijd achter dat haar gevoel juist was: het is onnodig en wreed om andere dieren dood te maken. Dieren zijn vrienden, geen voedsel.

Cynthia Pallandt is bestuurslid van de Partij voor de Dieren Noord-Brabant.

Cynthia Pallandt

De doe-het-zelf-kip: van kuiken tot maaltijd

Bij het zien van een kuikentje denk je niet zo snel aan een steriel kipfiletje van de supermarkt. Toch heeft het alles met elkaar te maken. We volgen Jeroen Beks en zijn dochtertje Lois (7) die hun eigen kippen hebben opgevoed, die gaan slachten en gaan opeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.