Opinie

Onze satelliet was een uithangbord voor anders zijn

Er waren kinderen die niet met mijn zusje en mij mochten spelen.

null Beeld null

Ik ben niet verbaasd over mensen die lijkjes van bootvluchtelingen als screensaver gebruiken, want ik heb tussen dit volk gewoond. En ik zag het ware gezicht steeds meer naar buiten treden toen de wereld explosief veranderde.

Er hangt een zweem van triestheid om mijn herinneringen aan Schiedam. We woonden in een hele witte nieuwbouwwijk, met naar schijnt twee Turkse gezinnen, inclusief de Shalmashi's. Wanneer ik probeerde uit te leggen dat wij geen Turken waren, maakte ik het alleen maar ingewikkeld, want ons Verweggistan, dat was geen eens een land. Niets tegen echte Turken, maar ik hekel de dag dat mijn vader de satelliet ophing, want dat was een uithangbord voor anders zijn. En dan hadden we ook nog een tweedehands Mercedes.

Mijn vader vluchtte, werkte, studeerde opnieuw, solliciteerde honderden keren tot hij zich voldoende had ingevochten voor de hypotheek van zijn eerste eigen huis. Exact hetzelfde huis als iedereen in de straat. Toch vroeg men zich af hoe hij aan dat soort geld kwam. Hij werkte bij de gemeente en had de moeilijkste naam op de afdeling. Natuurlijk deed het pijn dat zijn baas vijftien jaar jonger was en de helft aan diploma's had, maar je moest toch ergens beginnen.

Vrijwilligers van Amnesty International vragen in het Britse Brighton aandacht voor de vluchtelingencrisis in de Middellandse Zee. Beeld null
Vrijwilligers van Amnesty International vragen in het Britse Brighton aandacht voor de vluchtelingencrisis in de Middellandse Zee.

We kwamen nooit iets te kort en ik was in alles hetzelfde als de andere kinderen. Alleen zagen zij dat niet. Als ik mijn arm tegen die van mijn buurmeisje hield, was zij donkerder, maar ik gekleurd. Er waren kinderen die niet met mijn zusje en mij mochten spelen. Het waren bange mensen, die Schiedammers, en ze hadden nog niet een politicus gevonden die tenminste zei waar het op stond. Daar hadden sommigen het moeilijk mee in die tijd. Zoals de overbuurvrouw die vanuit haar raam in de gaten hield wat wij deden en daar verslag van deed. Een vleesgeworden bewakingscamera. Het zijn types als zij die nu eindelijk op tv mogen zeggen wat ze denken. Niemand kent het verhaal van de anonieme graven, maar iedereen heeft een oordeel.

Mensen schrikken van die reacties, zijn verontwaardigd. Mij doet het alleen zeer, omdat het wonden opent. Het doet me denken aan hoe de buurtsuper altijd mijn brief kwijt was wanneer ik solliciteerde. Hoe ik soms in winkels eerst mijn tas moet openen voor ik naar binnen mag om vervolgens tierend naar buiten te stormen.

Misschien dat een enkeling in onze oude straat heeft gezien dat Turken ook aardig kunnen zijn. Of misschien hielp het dat de andere, echte Turk, bij de Oreo-fabriek werkte en iedereen op gratis koekjes trakteerde. Want ik ben bang dat zolang men de moeilijke namen die hier al wonen niet wil kennen, de ongegronde haat voor de potentiële nieuwkomer blijft oplaaien.

Beri Shalmashi is filmmaakster en publiciste. Zij woont afwisselend in Almere en Erbil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden