Onze premier mag de vechthamster van Obama spelen

Mijn schaakleraar stond in zijn blootje op een zeecontainer. Eerst had hij nog geprobeerd er 'Wall of shame' op te schilderen, want de muur van containers beschermde het Amerikaanse consulaat en hij protesteerde tegen de oorlog in Irak. Maar al snel werd zijn verf afgepakt en ging hij over op plan B: zijn oude witte lijf ontbloten, boven op de wall of shame.

Ik was toen 19 en woonde nog bij mijn ouders. Op televisie had ik het begin gezien van de Amerikaanse bombardementen op Bagdad en ik was woedend: zoveel verwoesting, zoveel onschuldige burgers dood, en dat alles met de politieke steun van de Nederlandse regering. Bij de volgende grote demonstratie liepen mijn vrienden en ik dus vol overtuiging mee: 'Geef vrede een kans!' 'Balkenende is het schoothondje van Bush!'

Het lijkt erg lang geleden allemaal. Wat is er veranderd?

Kijkend naar mijn foto's van die dag, zie ik vooral veel naïviteit. Wat ik precies dacht te bereiken weet ik niet, maar van twijfel was in elk geval geen sprake. Oorlog was slecht, Bush was een boef en wij hadden gelijk. De actie van mijn schaakleraar ging misschien wat ver, maar zelf vond ik het bijvoorbeeld geen enkel probleem om achter Gretta Duisenberg en een spandoek van de IS te lopen. Dat betekende toen nog 'Internationale Socialisten', maar toch.

Inmiddels is natuurlijk gebleken dat de vóórstanders van die oorlog pas echt naïef waren: de massavernietigingswapens die Colin Powell had beloofd, bestonden niet, de strijd zou honderdduizenden levens eisen en tot een burgeroorlog leiden waarin Islamitische Staat kon opkomen, met als gevolg dat Amerika in 2014 alweer tot bombarderen zou besluiten.

En nu?

Nu twijfel ik. Een groot verschil met 2003 is dat onze huidige premier geen schoothondje van Bush is, maar na lang aandringen de vechthamster van Obama mag spelen, met een speciaal halsbandje waarop staat dat hij niet in Syrië mag komen. Een moeizaam betoog zoals destijds van Colin Powell was deze keer niet eens nodig: onthoofdingsfilmpjes blijken effectiever dan satellietfoto's.

Iedereen die er ook maar een beetje verstand van lijkt te hebben, zegt dat het zeer onverstandig is om zonder plausibele strategie in dat wespennest te gaan poeren, maar aan de andere kant: ook mijn bloed kookt als ik zie wat daar gebeurt. Deze middeleeuwse gekken moeten gewoon dood, denk ik dan, en wat kan er in godsnaam op tegen zijn om ze een tijdje te bestoken met wat F-22's?

In het tegenkamp wordt volgens mij wat meer getwijfeld en vooruitgedacht dan in 2003, terwijl het voorkamp deze keer juist voornamelijk op gevoel lijkt te varen. Een gevoel van verantwoordelijkheid, van wraak, van angst... en ook van eer: Hans Hillen, oud-minister van Defensie, noemde deze week op televisie iemand 'laf' die zei dat er geen Nederlandse soldaten naar Irak moesten gaan. De held.

Misschien moet ik toch mijn oude schaakleraar eens bellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.