Column Jean-Pierre Geelen

Onze patatkat staat niet alleen in het beklaagdenbankje

Gijs was 18 en wankel. Met z’n laatste krachten beklom hij nog eenmaal de schutting in de achtertuin, uren later kwam hij terug met een meesje in z’n bek. Een zinloze dood. En een laatste daad: kort erna zou de magere Gijs zelf de geest geven.

Nu pas begrijp ik dat Gijs niet stierf in onschuld. Hij is, volgens twee Tilburgse milieujuristen die daarover schreven in het vakblad Journal of Environmental Law, juridisch aansprakelijk en medeplichtig aan massamoord. De 2,6 miljoen Nederlandse huiskatten en ‘honderdduizenden’ zwerfkatten zouden zo’n 140 miljoen vogels, muizen en andere dieren om zeep helpen.

Dat aantal kan ik moeilijk geloven. Het is een schatting op basis van Brits onderzoek dat uitgaat van 15 slachtoffers per poes per jaar. Dan klopt de som niet. Alleen al Gijsje liep uit de pas: slechts eenmaal eerder had hij zich schuldig gemaakt aan een misdrijf, door een vleermuis uit de dakgoot te hengelen. Lang niet alle poezen jagen.

Er is volop gegniffeld. ‘Poespas rond de huiskat’, kopte De Telegraaf, vlak na een uit de hand gelopen afscheidsreceptie van een collega. Geert Wilders hing de juristen aan de hoogste boom en twitterde dat zijn katten naar buiten mogen ‘wanneer ze maar willen’. Weinig verrassend: naar buiten mag iedereen, de vraag is bij hem alleen wie hij nog toelaat.

Toch kun je milieujuristen maar beter serieus nemen: de laatste keer dat een dossiervreter het kabinet aan de wet herinnerde, brak de stikstofpleuris uit – groot gelijk had de dossiervreter allang, geen bestuurder die dacht dat ie het zou krijgen ook.

Mijn probleem: ik hou van vogels én van katten. Mijn hart brak dan ook bij de foto in de NRC van een kat met een grote bonte specht in zijn bek. Natuur? Mwah: de kat is een exoot. Felix loopt nog maar tienduizend jaar met ons mee naar het aanrecht, daarvoor was hij een Afrikaanse wilde kat, woestijnkat of moeraskat. Bij onze patatkat ontbreekt elke noodzaak om op jacht te gaan. Wie zich beroept op instinct en natuur, moet hem ook natuurlijke vijanden gunnen. Die heeft hij niet – enkel de auto, maar dat monster is ook door de mens geïntroduceerd.

Mijn advies: de kat niet op het spek binden. Breng de tuintijger niet in verleiding. Luikjes dicht, wanneer de meesjes op het balkon af en aan vliegen met rupsjes van de vegetarische slager. Duurt maar een paar weken.

Intussen verheug ik me op het showproces tegen T. Poes, woonachtig op Bloempot 13 te Dieren. Verdachte wordt ten laste gelegd overtreding van art. 12 sub 2b van de Europese Vogel- en Habitatrichtlijn, wegens het door gemeentelijke ambtsdragers geconstateerde moedwillig doden van de beschermde braamsluiper zoals omschreven in de Wet Natuurbescherming, art. 1.11; subsidiair het zonder aanwijsbare noodzaak molesteren van meerdere muizen. Het ministerie van Justitie buigt zich nog over de humaniteit van celstraf in het asiel.

De poes staat niet alleen in het beklaagdenbankje. Wie, zoals de Sovon deed in deze krant, betoogt dat de weidevogels (grondbroeders) makkelijk slachtoffer zijn, vergeet dat hun stand achteruitvliegt door heel andere oorzaken dan de kat: daling van het grondwaterpeil, landbouwgif, eenvormig raaigras en maaigedrag – allemaal van of voor boeren en hun winst. Daarnaast is er nog de oprukkende vos, maar daarvoor geldt hetzelfde: een gezonde vogelstand kan dat verlies aan. Het huidige boerenlandleven is allang niet gezond meer, voor niemand. Als ze dat eens zouden aanpakken, komt alles op z’n pootjes terecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden