OpinieLezersbrieven

Onze Nederlandse Marokkanen horen thuis

De lezersbrieven van donderdag 16 april 2020.

Marokkaanse autoriteiten controleren mensen bij een wegversperring in Rabat.Beeld AFP

Brief van de dag

Onze Nederlanders uit Marokko horen thuis, in Nederland. Maar sinds Marokko de grenzen sloot, zitten honderden, misschien wel over de duizend, bezoekers aan Marokko vast in de Marokkaanse lockdown en hebben slechts moeizaam contact met Den Haag en Rabat. Dat gaat zo niet, burgers mogen nooit het slachtoffer worden van een diplomatieke strijd tussen twee landen en ­zeker niet in crisistijd.

Juist nu moeten mensenrechten en humaniteit onze leidraad zijn. Corona maakt dat Nederland en Marokko over hun conflicten heen moeten stappen. Voor sommige Nederlanders is de lockdown in Marokko ronduit gevaarlijk, ze zijn chronisch ziek, door hun medicijnvoorraad heen of hoogzwanger. De tijd dringt.

Juist nu horen Nederlanders thuis bij hun gezin, familie en ­geliefden. Iemand als Anouk, voor vier dagen naar Marokko gekomen om nieuwe liedjes te schrijven, mist al een paar weken haar zes kinderen. En ook de Marokkaanse Nederlanders missen hun kinderen en hun ouders. Zij weten nu niet waar zij aan toe zijn, ze zijn bang, onzeker en soms zelfs wanhopig.

Vaak hebben zij coronaslachtoffers in hun families, willen hun ouders beschermen en hun doden begraven. Zij willen meehelpen in de verpleeghuizen en de ziekenhuizen als arts, verpleger of schoonmaker. En ook wij als samenleving hebben de Nederlanders nodig die vastzitten in Marokko: ze werken in de wetenschap en in de advocatuur, als voedselverkoper en buschauffeur, als docent en postbezorger.

Ik vertrouw erop dat Den Haag en Rabat snel bij zinnen komen, zodat wij als Nederland onze burgers kunnen repatriëren, zoals ook de Engelsen, Fransen en ­Canadezen dat konden doen.

Ahmed Marcouch, burgemeester van Arnhem

Cultuur

Er zijn kennelijk nog altijd mensen die denken dat cultuur een ‘sector’ vormt: een deel van onze economie met als kenmerkende eigenschap dat het eigenlijk pure luxe is, de kers op de taart van de welvaart, die in tijden van economische crisis best weer even ­terug in de pot kan. In één ding hebben die mensen gelijk: er is met cultuur heel veel tijd, geld en energie gemoeid. Je kunt proberen dat in getallen uit te drukken (omzet, werkgelegenheid, belang voor andere essentiëler geachte sectoren), maar daarmee mis je de kern. Cultuur is in de eerste plaats niets anders dan wat mensen bindt, juist in tijden van crisis. Het is wat ons bijeenhoudt en wat ons leven doel en zin geeft. Dat is geen luxe. Dat is de zuiverste noodzaak die er voor mensen bestaat. Een regering die niet naar die noodzaak handelt, is ons democratische vertrouwen niet waard.

Martin de Haan, Autun, Frankrijk

Gesloten musea

Waarom zijn de musea dicht? Ooit mocht ik een groep rondleiden in het MoMA in New York, voor openingstijd. Een unieke ervaring: de ruimte, de rust. Wat een verschil met het bezoek aan massaal bezochte blockbusters waar je tegen achterhoofden en omhooggehouden smartphones aankijkt. Daar dacht ik zaterdag aan toen ik op anderhalvemeter afstand van mijn voorganger stond te wachten bij een bouwmarkt. Dat wat bouw- en ­supermarkten wel voor elkaar krijgen, schijnt niet te kunnen/mogen in onze, vaak ruim bemeten, musea.

De mogelijkheid om met timeslots bezoekersaantallen te beperken lijkt nu ineens niet bruikbaar voor het ­reguleren van museumbezoek. Zelfs het bepalen van de minimumafstand bij het bekijken van kunstwerken (koorden, zoemers) is kennelijk niet bruikbaar als het gaat om het bewaken van de onderlinge afstand van ­bezoekers. Natuurlijk, eten kunnen kopen en ons huis verbouwen zijn in tijden van thuiszitten eerste levensbehoeften. Maar het kunnen bezoeken van musea en het tot je nemen en het genieten van kunst zijn dat toch ook. Waar doen/laten we het anders allemaal voor, om Churchill (‘Then what are we fighting for.’) maar weer eens te parafraseren.

Peter ‘t Hoen, Koudum

Corona-app

Zolang de overheid de aanschaf van een mobiele telefoon niet verplicht stelt, kan de burger ook zichzelf beschermen tegen de privacyschending door de corona-app. Al die leerlingen die, sinds de scholen dicht zijn, van de radar zijn verdwenen, is het al ­gelukt.

Toon Broekhuisen, Pijnacker

Een stralende toekomst

Niet alleen de klassieker La Peste van Albert Camus is lezenswaardig in tijden van corona. Ook Een stralende toekomst, het in 2019 verschenen boek van Rebecca Makkai is aanbevelenswaardig. Zij beschrijft het Chicago van 1985, waar de aidsepidemie heerst. De verwoestende effecten van de aidscrisis op de vele levens in de Amerikaanse homobeweging worden beschreven in het licht van de regering van de toenmalige president ­Ronald Reagan, die op grond van morele bezwaren tegen homoseksualiteit wegkeek.

In dit boek zijn duidelijke parallellen te trekken met het optreden van de huidige Amerikaanse president Donald Trump. l’Histoire se répète!

Dick Bisschop, Milsbeek

Ouderen

Als voor corona sommige ouderen zeiden: ‘voor mij hoeft ’t niet meer, ik heb ’n mooi leven gehad’, was de reactie: ‘hoho... dat gaat zomaar niet.’ Zeggen ze nu: ‘Ik wil graag nog wat jaren mee’, krijgen ze van sommigen te horen: ‘hoho... dat gaat zomaar niet!’

Raymond van Geytenbeek, Baarn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden