Column De betrouwbare mannetjes

Onze hoofdstad heeft het de laatste tijd zwaar te verduren gehad

‘Ondanks de uitdagende profielschets’ had-ie zich voorgenomen niet te solliciteren. De reden was simpel: angst. Angst voor afwijzing. En voor hoon. Angst en hoon, dat was het een beetje. Maar een roeping is een roeping en dus had Rob Oudkerk zich vermand en zijn openhartige sollicitatiebrief voor het burgemeesterschap van Amsterdam ook meteen maar naar Het Parool gestuurd. Natuurlijk had hij fouten gemaakt, veel zelfs. Macht had hem verblind, hij waande zich onschendbaar. En toen kwamen de verhandelde heroïnehoertjes en vloog hij als een hardleerse en iets te geile Icarus op en neer naar de zone. Zijn politieke carrière, ‘die tot dan toe in een scherpe lijn omhoog liep’, kapot. Toch had hij er een hoop van geleerd. Zoals hij van al, echt al, zijn mislukkingen had geleerd. Dat ‘perfectionisme fnuikend’ is, bijvoorbeeld.

Onze hoofdstad heeft het de laatste tijd zwaar te verduren. Zo hoorden we Marianne Zwagerman zich in haar geliefde Mediaforum op Radio 1 beklagen over de uitgeprocedeerde asielzoekers van de actiegroep We Are Here. Dat Het Parool die lieden ‘vergiskrakers’ had durven noemen, schoot de innovatiestrateeg even helemaal in het verkeerde keelgat. ‘Dit is terrorisme en dan druk ik me nog mild uit (...) Hoeveel willen we nog gaan knuffelen, het zijn misdadigers, terroristen, tuig dat het land uitgezet moet worden.’

Een dergelijk verfrissende mildheid konden ze bij De Telegraaf niet meer opbrengen. ‘Stalingrad aan de Amstel’, kopten ze in koeienletters. Een verslaggever was een dagje met de auto naar Amsterdam gegaan en dat was hem niet in de koude kleren gaan zitten. Om te beginnen had ie veel te weinig moeten betalen om aan de rand van de stad te parkeren, en eenmaal in het centrum waren er opeens superveel fietsers. Het leuke, authentieke kaasboertje aan het Damrak werd zomaar als toeristenwinkel aangemerkt en was in een bureaucratische hel beland. Hoei, daar kwam weer zo’n fietser voorbij. Uitkijken! Nee, dat kneiterlinkse college zat er pas een paar weken, maar de stad lag nu al met de zwembroek in de naad op de glijbaan naar een communistische heilstaat. De Amsterdamse Koningin van de Empathie Ebru Umar was er onlangs zelfs vertrokken. Koud zat ze in Rotterdam, of zes kartelpartijen hielden geboren winnaar Joost Eerdmans uit het college. Buitenspel gezet door links. Ebru moest nog zien of Rotterdam dit ging pikken. ‘Laat het ajb niet de stad worden waar de eerste burgeroorlog uitbreekt maar ik vrees het ergste’, twitterde ze vanuit Mokum aan de Maas.

Overal zagen we mensen die zich opwonden over dingen die er niet zijn. Ook Max Pam, die bij terugkomst van vakantie zijn koffer was kwijtgeraakt. Zijn klachtbrief had hij per ongeluk naar de Volkskrant gestuurd, hetgeen ons deed afvragen of ze bij Transavia wellicht een column hadden ontvangen.

Nee, al jarenlang probeert men ons de stuipen op het lijf te jagen met de meest bizarre overdrijvingen over burgeroorlogen en revoltes. Ondertussen trekt het eerste het beste Ramadan-protest, ondanks wekenlange publiciteit, niet meer dan een eenzame Pegidiaan met een zelfgeknutselde voorbind-grill. Nu laten de Betrouwbare Mannetjes zich niet graag bang maken en wat zeuren over Amsterdam betreft zijn we wel wat gewend. Toch was er één angst die ons niet losliet. Die bezit van ons nam en ons tot diep in de nacht deed huiveren tot op het bot. De hoon die ons ten deel gaat vallen als het eenmaal zover is: Oudkerk aan de Amstel.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening: Het is ook veel te warm voor een bikini.

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.