Ontwikkel uw waterassertiviteit

Weet u nog, de tijd dat we veel hoorden over watermanagement? Daar verneem ik nou bijna nooit meer iets over. Hoe zou het ermee staan, hoe reilt en zeilt het? Hoe is het met Willem-Alexanders werken omtrent het watermanagement?

Meestal gaat het opdringen van spa blauw sluipenderwijs. Tijd voor waterassertiviteit!

Laat maar, ik hoef het niet per se te weten. Het is vast heel fascinerend, maar toch.

Mag ik dan een nieuwe prangende waterkwestie introduceren, en dat is waterassertiviteit. Daar heb je een hoop van nodig in het dagelijks leven en ik moet zeggen dat ik nu zelf op het punt ben gekomen dat ik zeg: ja, ik beschik over genoeg waterassertiviteit om vol zelfvertrouwen een gemiddeld Nederlands horeca-etablissement te betreden.

Even een uitwisseling tussen mijzelf en een serveerster in een pannekoekenrestaurant in Lage Vuursche, afgelopen week. Ik: 'Ik wil graag twee koffie verkeerd, twee appelsap, twee chocomel, twee thee, en mogen we er een karafje water bij?' Serveerster: 'Ik heb geen karaffen.' Ik: 'Oké. Doe dan maar voor iedereen een glaasje water erbij.' Serveerster: 'Ik breng wel een grote fles spa blauw.' Ik: 'Nee, we willen kraanwater, want het is onzin om spa blauw te drinken en ik bestel al ACHT DRANKJES waarvoor we wel betalen.'

Geloof me, ik heb van ver moeten komen om deze zin uit te spreken en zo een serveerster te dwingen mij acht glazen kraanwater te serveren, waarin zij uiteraard acht keer gespuugd heeft.

Meestal gaat het trouwens sluipenderwijs, het alomtegenwoordige opdringen van spa blauw, waardoor je over wel heel veel waterassertiviteit moet beschikken om er nog iets aan te doen.

Ik, in een Indonesisch restaurant in Leiden: 'Een glas witte wijn graag, en een glaasje water erbij.' En dan krijg je een flesje spa blauw. Dan moet je een hele grote jongen zijn, waterassertiviteitstechnisch gezien, om het reeds geopende flesje terug te sturen met de tekst: 'Ik wil liever kraanwater.' Dat lukt mij nog niet. Ik werk er wel hard aan, overigens.

Ik begrijp dat serveersters hier zelf niets aan kunnen doen en dat ze door hun managers getraind zijn om uit elke uiting over water een keiharde spablauwtransactie te slepen. En dan het liefst zo'n grote fles, die gemiddeld net zoveel kost als een stevige bourgogne uit een goed wijnjaar. Eigenlijk zou ik daarom ook niet zo waterassertief moeten doen tegen de serveerster, maar tegen haar baas, die niet begrijpt dat mensen het sympathiek vinden als je niet een fel debat aan kraanwater hoeft te wijden voordat je maaltijd is gearriveerd. En dat je door dat sympathieke gevoel dan vast ook veel toetjes zult bestellen, of allerlei ingewikkelde Irish coffees met friandises.

Dat kwartje moet nog vallen, vooral in restaurants buiten de grote steden. Tot dan toe zal de waterassertiviteit zich moeten ontwikkelen. We hebben geen keus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden