CoronadagboekNadia Ezzeroili

Ons nieuwe schema in Noord-Koreaanse stijl zal vooral voor de kinderen gelden

‘Kunnen we de dagen niet afturven op het whiteboard?’, vraag ik mijn partner.

Hij haalt zijn schouders op: ‘Van mij mag je, maar gaan we daar nou echt vrolijker van worden?’

Ik had het vorige week al voorgesteld, maar hij vindt nog steeds dat afturven voelt alsof een gedetineerde zijn dagen uitzit. Met één verschil: een gevangene heeft zicht op een einddatum.

Maar wat kan mij het schelen, deze situatie is toch ook een soort The Shawshank Redemption, met muitende kinderen en gevangenisvoer?

Wat ook op het whiteboard mag, stel ik voor, is een duidelijk dagschema. Want na bijna twee weken quarantaine zijn we nog steeds ontregeld. De afspraak was om elke dag rond 7 uur op te staan, zoals altijd. Dat is 8 uur geworden. Het huiswerkschema voor de oudste is na een week al vrijblijvend geworden. De wisselingen van werkshifts verlopen elke dag rommelig. Na 3 uur krijgen we nauwelijks nog iets gedaan omdat de kinderen weer naar buiten moeten. Om 5 uur begint alweer de avondspits rond het koken, voeren en naar bed brengen van kinderen. Niet zelden loopt die spits uit tot 9 uur.

Er is geen focus, geen rust.

‘Dus je wilt eigenlijk een militair regime invoeren?’, concludeert mijn partner. Ja natuurlijk, zeg ik. Het kost me opmerkelijk weinig moeite om hem ervan te overtuigen dat democratie in ons huishouden tot het verleden moet behoren. Vanaf maandag begint ons nieuwe schema in Noord-Koreaanse stijl, spreken we af, dat vooral voor de kinderen zal gelden.

Woensdagavond heb ik voor het eerst sinds de coronacrisis twee uurtjes tijd voor ontspanning. Het nieuwe seizoen van de crimeserie Mocro Maffia heeft streamingdienst Videoland vermoedelijk stuk gemaakt, dus we moeten iets anders verzinnen. Maar ik kan niks bedenken – mijn brein is overgekookt.

Kreatief met Kurk is op tv’, appt mijn zusje opeens, en ik zap meteen naar NPO3. ‘Deze lui hebben mij dus opgevoed’, vervolgt ze in de zussenapp. ‘Tosca en Arjen.’ Dat kan wel kloppen: we hebben haar vroeger als jongste van het gezin tamelijk verwaarloosd. Ze stuurt ons ook een Youtube-linkje door van ‘Lijden’, haar favoriete aflevering van het satirische programma, waarin het ‘tamponneren’ centraal staat – een techniek om slogans op T-shirts te drukken met behulp van kurk en verf.

Misschien moet ik de muren ook eens gaan tamponneren, denk ik bij mezelf.

De verveling die ik dan ineens voel, overvalt me. Het is herkenbaar op een onbehaaglijke manier, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Totdat ik me realiseer dat deze quarantainecrisis doet denken aan de vroegere vakanties in Marokko, die eigenlijk geen vakanties mogen heten. Vijf weken lang verbleven we dan in het dorp van onze vader. Een dorp met lemen huisjes zonder stromend water en elektriciteit, waar je bewegingsvrijheid – als vrouw tenminste – tot de waterput werd getolereerd. Zulke plattelandsdorpen worden in het Riffijns ook wel rkempo genoemd, vermoedelijk afgeleid van het Spaanse woord voor ‘kamp’, el campo.

‘Deze quarantaine voelt als rkempo’, app ik mijn zussen. Dit is hoe het nu even voelt: geen tijdsbesef, alleen maar zwoegen in huis en geen pleepapier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden