Ongefundeerde Vijandigheid

Sylvia Witteman is drie weken op vakantie. Loes Reijmer, redacteur bij de Volkskrant, vervangt haar vier keer.

In het schijnsel van de kibbelingkraam verscheen plotseling een lange, post-puberale gestalte. Hij tolde wat, probeerde zijn waterige ogen scherp te stellen en zei toen: 'Meisje, wil jij een hap kibbeling?' Ik keek naar de plastic beker met het laagje doodgeslagen bier in mijn hand en dacht: best een goed idee. Bovendien had hij me meisje genoemd - dat gebeurde niet meer zo vaak. Hij heette Marco, vertelde hij terwijl we allebei een hap vis weg kauwden. En, zo benadrukte Marco, hij zou er nog het hele weekend zijn.

De volgende dag werd ik op een terras op mijn schouder getikt. Een groep mannen in geruite driekwartbroeken stond elkaar lachend in de zij te porren. 'Meisje', zei er weer een, 'jij hebt gisteravond toch met Marco gezoend? Dat heeft hij aan het hele dorp verteld.'

Marco had een hap kibbeling in een zoen veranderd. 'Ik had zijn moeder kunnen zijn!', schreeuwde ik niet veel later tegen een vriendin - wat natuurlijk niet waar was, want zo vroeg was ik er nou ook weer niet bij. Ze nam nog een slok wijn, keek ernstig en zei toen: 'Het wil maar niet lukken tussen jou en Overijssel, hè?'

We waren, zo gaat dat in het leven, op een meerdaags schuurfeest beland. Het dorp had maar één buslijn en dus werden we al vrij snel gelokaliseerd als 'van buiten'. Mijn vriendinnen kregen meteen bier en zelfs de homovriend kreeg de handen wel op elkaar - mits hij beloofde 's nachts niet bij mannen in bed te kruipen. Ik had daarentegen het genoegen te mogen proosten met de beul van Broekland. Zijn oordeel, na zes slokken: 'Je praat te moeilijk en werkt ook nog bij de Azijnbode' - die term had hij op GeenStijl gelezen, vertelde hij.

Randstedelijk gelul
In een onfortuinlijke poging het gesprek op gang te houden, had ik hem gevraagd waar hij stond in de discussie over het Nederlands Elftal tussen realisten en romantici, tussen winst of mooi voetbal (u bent het misschien alweer vergeten, maar dat was een paar weken geleden, tijdens het WK, een heel populair gespreksonderwerp waarover grijze mannen op tv avond na avond praatten). Randstedelijk gelul, vond hij. 'Het gaat om voetbal.'

Ondertussen was er een rossige ramptoerist bij komen staan die mijn woorden steeds met een Gooise 'r' verlengde (ik kom uit Brabant). 'Vanwaar toch die... die...' stamelde ik - en ik vrees dat dit een moment was waarop ik mijn vuisten balde en met de benen wijd ging staan.

'Vanwaar toch die... ongefundeerde vijandigheid?'

De jongens stoven uiteen van het lachen en veegden tranen uit hun ooghoeken toen ze weer terug kwamen lopen. Punt bewezen. De beul pakte zijn telefoon uit zijn zak en begon met een triomfantelijke grijns te typen. Voortaan heette hun whatsappgroep Ongefundeerde Vijandigheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.