Meelezers

‘Onderaan in de pikorde? De huisarts redde mijn leven’

In de rubriek Meelezers reageert de redactie op wat er leeft onder lezers. Deze week: is de lage status van huisartsen terecht?

Arts ent een jongetje in tegen tbc. Gemeentelijke Geneeskundige Dienst te  Amsterdam, 4 februari 1949. Beeld Hollandse Hoogte / Spaarnestad Photo
Arts ent een jongetje in tegen tbc. Gemeentelijke Geneeskundige Dienst te Amsterdam, 4 februari 1949.Beeld Hollandse Hoogte / Spaarnestad Photo

Dodenherdenking, de patenten van vaccins en de bonussen die pensioenfondsen uitkeerden hielden de abonnees deze week bezig. Veel reacties kwamen binnen op het artikel van Volkskrant-redacteur Sander van Walsum, die het historische perspectief van een medische beroepsgroep schetste: ‘De huisarts bungelt in de medische stand altijd onderaan’ (Dinsdag, 4 mei).

Zo hekelt Filip Borst uit Delfgauw het beeld van ‘een medische pikorde’. Borst, zelf internist-nefroloog, stelt dat de huisarts een zeer belangrijke rol vervult in onze maatschappij. ‘Hij is de generalist bij wie iedereen terechtkan met een breed scala aan problematiek: van koorts tot het plaatsen van een spiraal, van verslavingsproblematiek tot leefstijladvies, van pijn op de borst tot potentiestoornis, van huiduitslag tot ouderenzorg en zo kan ik nog wel even doorgaan.’ En dat verdient diep respect.

Jan van Leer uit Bergen, sinds 1979 actief in de huisartsgeneeskunde, waardeert het stuk maar kijkt ook vooruit. ‘Laat de vaccinatie bij pandemieën uitvoeren door huisartsen, ondersteund door ziekenhuizen, en niet door de financieel uitgeklede en bureaucratisch opererende GGD’s. Huisartsen hebben al hun patiënten, met hun ziektegeschiedenis, in een prima geautomatiseerd systeem staan. Hierdoor liep de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep als een trein.’

Chris Broekmeulen, vanaf 1981 huisarts in Den Bosch, vindt het dan ook onbegrijpelijk dat de LHV, de belangenvereniging van huisartsen, niet een grotere vaccinatietaak heeft opgeëist in de coronacrisis. Volgens Broekmeulen is het imago vooral verbeterd sinds de invoering van een aparte huisartsenopleiding.

Bij Veronique van Zanten uit Breda kwamen vooral mooie herinneringen naar boven. ‘Mijn grootvader was vanaf de jaren dertig huisarts in Haarlem. Je moest als bezoekend kleinkind stilletjes langs de wachtkamer sluipen. Zijn spreekkamer was een magische plek met een raar luchtje. Hij hoefde maar naar je te kijken of hij had al door wat eraan scheelde. Hij was altijd aan het bijleren en van alles aan het opzoeken. Ik vraag me al de hele coronacrisis af wat hij zou vinden van de maatregelen en waar ‘zijn stem’ is gebleven.’

En voor Henk Leegwater uit Geleen vormen de huisartsen ‘de meest essentiële’ groep binnen de zorg. ‘Ik heb mijn leven te danken aan mijn huisarts. Zonder dat ik klachten had stuurde hij mij na een routinebezoek door naar een cardioloog, die meteen constateerde dat ik een nieuwe hartklep nodig had om op termijn in leven te blijven. Natuurlijk heeft de hartchirurg met zijn team mij letterlijk gered, maar zonder de huisarts was ik nooit onder zijn mes gekomen en had ik deze reactie niet kunnen schrijven.’

Wilt u de redactie ook per vragenlijst laten ­weten wat u het liefst wilt lezen? Meld u dan aan op openredactie.volkskrant.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden