CommentaarOscars 2020

Ondanks verrassende winnaar Parasite is er nog genoeg om verontwaardigd over te zijn

Bij de Oscar-uitreiking blijkt dat de Academy grote sprongen voorwaarts maakt, maar er blijft nog altijd veel te mopperen.

Bong Joon-ho met handen vol Oscars voor Parasite. Beeld AFP

Het was een historisch, en vanuit Zuid-Koreaans en misschien zelfs Aziatisch perspectief, ongetwijfeld een onvergetelijk moment. Aan het eind van een lange Oscar-avond stond het hele podium vol met cast en crew van Parasite, een van de grote verrassingen van het filmjaar en nu winnaar in de categorie Beste Film (en regie en scenario en beste Internationale film).

En natuurlijk, er waren in het eindeloze prijzenseizoen, die lange aanloop naar de Oscars, genoeg aanwijzingen dat Parasite wel eens voor die verrassing zou kunnen zorgen, niet in de laatste plaats zes weken geleden de nominatie in de categorie ‘beste film’. Dat was al een voorschot. Maar nu dit. Regisseur Bong Joon-ho meldde zelf op het podium dat hij wel zo’n beetje klaar dacht te zijn na die internationale Oscar. Misschien dat hij daarom al halverwege de avond aankondigde het op een drinken te gaan zetten.

Heeft de Academy (of Motion Picture Arts and Sciences) hiermee het lek boven, dat vier jaar geleden zo pijnlijk naar voren kwam met de onvrede over de compleet witte cast van alle acteurscategorieën, twee jaar op rij? Het protest dat zich verzamelde achter het banier van #OscarsSoWhite leidde tot het actief zoeken naar nieuwe leden die tot een meer diverse samenstelling van de Academy moest leidden - en uiteindelijk ook tot een wat inclusievere prijzenregen. Het aantal vrouwelijke leden is binnen een paar jaar van een kwart naar eenderde gegaan. En hadden in 2015 maar 8 procent van de leden een kleur, nu is dat percentage verdubbeld. En, ook belangrijk, inmiddels is het aantal niet-Amerikaanse leden scherp gegroeid naar twintig procent van het ledenbestand.

Brad Pitt wint een oscar voor zijn bijrol in Once Upon a Time in Hollywood. Beeld AFP

Na de nominaties – en bij de ceremonie - richtte de inmiddels traditionele onvrede zich ditmaal vooral op het feit dat Greta Gerwig (Little Women) niet genomineerd was in de categorie ‘beste regisseur’, waardoor dit toch weer een bolwerk van mannelijke regisseurs was. Maar de Academy heeft de afgelopen jaren grote stappen gezet, dat is duidelijk. Dat het stemgedrag van de leden nog steeds een afspiegeling is van de huidige verhoudingen in Hollywood is ook waar.

En er is nog genoeg om verontwaardigd over te zijn.

Neem bijvoorbeeld het feit dat Portrait de la Jeune Fille en Feu, een van de beste films van 2019 helemaal niet genomineerd was. Geregisseerd door een vrouw: Céline Sciamma. En For Sama, de beste documentaire van het jaar haalde het niet omdat de leden van de Academy heimwee hadden naar de Obama’s, de producenten van de winnende documentaire  American Factory. For Sama werd ook gemaakt door een vrouw trouwens: Waad Al-Kateab.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden